3 Maart 2018, vandaag dus, een jaar geleden ging ik ‘samenwonen’. Deze dag was een jaar geleden de dag waar ik al heel lang naar uit keek, die nu een dag in mijn ‘verleden’ is, waarvan ik op de dag van vandaag had gehoopt dat ie nooit was gebeurd. Ik had thuis moeten blijven bij mijn paps en mams. Maar, dat is achteraf gelul, want die dag was ik best wel blij.
Als ik zo terugkijk op die dag, weet ik niet eens meer wat er precies door mij heen ging en waarom ik die keuzes maakte, maar iets in mij zegt dat ik gewoon weg mij wilde ‘bewijzen’. Bewijzen… Maar naar who the fuck wilde ik mij ‘bewijzen’ dan?! Soms wil ik de ik in verleden tijd even heel hard op de neus slaan. Even zo’n harde corrigerende tik, met een vuist, op de neus, dat ie net een beetje gaat bloeden. En dan dat ik mezelf aan zou kijken zo van; Vera, WHAT THE FUCK!!!! En dan dat ik tegen de verleden ik zeg, “ja inderdaad WHAT THE FUCK VERA!” Maar helaas zijn we op de dag van vandaag er nog niet achter hoe een fucking tijdmachine wordt gemaakt, terwijl Dio deze al nodig had in 2008. En er had zoveel veranderd kunnen worden aan deze ellende, als men gewoon had geluisterd naar Dio en als een malle was gaan brainstormen over een tijdmachine. But, whatever.
In Dio’s woorden: ” Had ik een tweede kans dan had ik het niet verkloot. ”
Even terug komen nu op mijn doom day. Vandaag 1 jaar geleden. Damn, tering Jantje, wat ging die periode snel en wat lijkt die nasleep tering lang te duren… Het voelt een beetje alsof ik in een dramaserie leef, die net een paar afleveringen te lang, te langdradig wordt, zeg maar. Anyways, het is niet dat ik deze dag in mijn agenda had gezet ofzo waardoor ik wist dat het vandaag EEN JAAR GELEDEN was. – hoe vaak ga ik dit nog moeten typen.. – Maar onze lieve, levens overnemende, alleswetende, Facebook hielp mij er even aan herinneren. “Vera, we hope that you enjoy looking back on your memories on Facebook, from the most recent memories to those long ago.” Oh de ironie. Thanks Facebook, het is ook eigenlijk niet jouw schuld, want de losbollige, idiote, een jaar jongere, domme ik, zette gewoon graag veel op Facebook ofzo. (nog een stootje op de neus waardig.)
Ik cringe alleen al een beetje van de manier hoe ik dit heb gepost… MAAR GOED. De nasleep van alle ellende die volgde duurt dus zo lang. En zo zit ik 21 Mei 2019, weer, ja WEER, in de rechtszaal te luisteren hoe 3 advocaten kibbelen over een besluit over de woning, geld, en weet ik het nog welke zaken nog meer, om vervolgens mij weer aan te kijken en te oordelen over de ellende die mijn ex veroorzaakte.
Dear ex, mocht je door middel van een fake account mij volgen en dit lezen ofzo. Ik wens je niet veel toe. Ik wil je vergeten, maar je volgt me als en geest uit het verleden. Ondanks dat je niet echt gewonnen hebt, heb je toch gewonnen. Je hebt me kapot gemaakt, gesloopt, alles van me ontnomen waar ik zo hard voor wilde werken en voor gewerkt had. Ondanks dat ik niet echt wil rouwen ofzo om deze dag, doe ik het toch een beetje.
Vandaag gaat mijn telefoon uit.
Fijne dag,
Fièra.
Vera x Fièra 