Duidelijkheid.

Wat je ziet aan de buitenkant, is niet altijd een weerspiegeling van wat zich vanbinnen afspeeld. Integendeel, de mensen die zich het grootst voor doen, zie net wat te aanwezig zijn, die net wat te vaak de clown uithangen, zijn vaak van binnen niet degene die jij ziet aan de buitenkant. Sinds 21 Juli thuis, vanwege mijn mentale gezondheid. Iets wat je niet zal zien aan de buitenkant, maar wat mij sloopt vanbinnen. Ik kom mijn huis niet meer uit, nee niet door de covid-19 zooi, maar door mijn paniekaanvallen. Ze komen uit het niks en voelen aan als een nuchtere bad trip, je wil vluchten maar je kan niet vluchten, je krijgt het honds benauwd, je wordt net zo zenuwachtig net als vroeger voor de schoolmusical maar dan op een slechte manier, alsof je gedwongen een podium op moet. Kort samengevat, een nuchtere bad trip. Door dat ik dus de laatste tijd enorm veel van die paniekaanvallen heb, is de drempel van mijn voor en achterdeur hoger dan de euromast. Ik durf niet meer naar buiten, bang dat ik mij in een situatie breng waar al deze gevoelens naar buiten komen. Verder zal het geen verrassing meer zijn dat ik al jaren een depressie heb. Ja tuurlijk heb ik zo mijn goede en slechte periodes gehad, maar de depressieve gedachte zijn er nog altijd en waren steeds maar tijdelijk even weg na weer een traject bij weer een andere hulpverlener. Het is een vicieuze cirkel waarin ik mij bevind. 

Er gebeurt iets kleins – het triggered trauma’s – Die put is er weer – Ik val in die put – Ik zie geen uitweg meer – Psycholoog in – Traject doorlopen – Goed afronden met een zelfverzekerd gevoel – Psycholoog uit – Denken dat ik shit onder controle heb en het aan kan met de tips en tricks van Mr of Mevr de Psycholoog – Er gebeurt iets kleins. 

Nu is het geen nieuws meer dat ik dit jaar heel erg slecht begonnen ben, door dat ik nieuws kreeg dat Jeremy is overleden. (Lees “Een brief aan mijn ex.). En daarna dat er binnen de familie oude koeien uit de sloot werden gehaald die ik er niet echt bij kon gebruiken. Toen kwamen we massaal thuis te zitten of meer thuis te zitten door onze beste Covid-19 en toen had bijna iedereen wel mentale shit omdat we ineens heel erg met onszelf bezig moesten zijn. Ik werd gek. Werk was mijn uitweg, mijn afleiding, de plek waar ik even niet aan mezelf moest denken maar vooral aan dat het product zo snel mogelijk bij de patiënt aan kwam. Totdat mijn rechter schouder weer eens dacht van “OH HOI ik ben ontstoken en jij gaat nu even daar je hoofd op focussen.” Dat was de druppel. Ik hield het een paar weken vol. Daarna ging ik nog maar 6u per dag werken en daarna meldde ik mij ziek. 

Ik was ten einde raad. Weer zakte ik in een put, weer zag ik die uitweg niet en weer had ik het gevoel alsof ik een bad trip had terwijl ik geen drugs had aangeraakt. Ik heb de huisarts gebeld voor een afspraak en dezelfde dag mij ziek gemeld op het werk. Mijn schouder was de druppel die ik nodig had om de dokter te bellen en te vragen naar antwoorden, want what the fuck is er mis met mij?! Als hij had gezegd “die kan ik je niet geven” dan was ik er nu niet meer geweest. Gelukkig zei mijn huisarts dat het goed ging komen, dat we er werk van gaan maken en dat we nu eindelijk antwoorden gaan krijgen. Duidelijkheid. En fack wat houd ik toch van duidelijkheid. Als ik met duidelijkheid kon trouwen had ik dat meteen gedaan! Ik kreeg een doorverwijzing waar ik al bang voor was, maar waar ik ergens ook op hoopte. Psychiater. Degene die je beoordeeld, bestempeld en plat legt met medicatie. Dat laatste, daar ben ik als de doods voor “medicatie” dat woord echoot op de achtergrond in mijn nachtmerries. Stel je voor dat ik dadelijk aan de antidepressiva moet voor de rest van mijn leven omdat mijn lichaam te lui is om Serotonine aan te maken, zodat ik wat gelukkiger kan zijn…. Stel. Je. Voor…. Angsten, angsten en nog eens angsten, dames en heren ik stel jullie graag voor aan mijn toestand in mijn hoofd. Gelukkig stelde mijn huisarts mij mega gerust door te zeggen, dat ze niet zo makkelijk medicatie voorschrijven maar eerst mee gaan kijken naar andere oplossingen. Ik gok dat hij aan mijn ogen wel kon zien hoe bang ik was voor medicatie aangezien ik uit mijn ogen keek, als een hert die recht in de koplampen van de auto kijkt voordat ie aangereden wordt. Toen hij zij dat ze eerst mee zoude denken aan andere trajecten, die ik misschien nog niet gehad zou hebben, kon ik mij weer ontspannen en was ik weer wat geruster. Ik kreeg de verwijzing mee en ik maakte de afspraak. Ik heb nu het idee dat er eindelijk iets gaat gebeuren wat al veel eerder had moeten gebeuren, maar thanks to 2020 and all of it’s crap, heb ik nu een moment om naar toe te leven.

Duidelijkheid. 

Fièra.