Een drukken dag. Vroeg opstaan, mezelf voorbereiden op de dag die komen gaat, eerst naar de psycholoog, daarna gaan we rustig naar de fysio en doordat ik mama heb gebeld, ook nog even spontaan besloten om even langs mijn ouders te gaan nadat ik lekker had gesport. Klinkt voor andere als een prima dag, voor mij, voelde dit als een zware last. Het vraagt 100x meer inspanning dan dat ik alleen even ga sporten bij de fysio of alleen even naar de psycholoog. Eenmaal thuis heb ik 2 katte kinders die hun aandacht ook nodig hebben, die ik ze dan ook met alle liefde geef, op dat moment voelt dat als ontspanning, maar zodra ik mij volledig ontspan op de bank en even een beetje doelloos tv wil kijken, gaat het mis. De hoofdpijn slaat toe, de nekpijn komt ook even kijken. Door alle inspanning neem ik een totaal verkeerde houding aan. Daar kom ik die avond dan weer lekker achter. pleuriszooi, kut, tering, tyfus inspanningen. Een vooral, tering tyfus kut ontspannen. Waarom moet ik in hemelsnaam mij ontspannen? De pijn is niet het enige, mijn gedachten gaan er dan ook lekker op los
Ik scrol doelloos door insta terwijl op de achtergrond Martien Meiland alles bij elkaar gilt omdat er water uit de wasmachine is gelopen. Ondertussen kijk ik door mijn herinneringen van mijn insta story’s. Ik vroeg mezelf af hoe lang ik mij al zo voelde, dat down en depri gevoel. Dat was niet moeilijk. Regelmatig geef ik kleine hints, kleine hulp kreetjes op mijn story wanneer ik weer afdwaal. Niet voor aandacht, gewoon als waarschuwing. “stoor mij niet, laat me met rust. Ik ben nu niet mezelf.” Sinds 2018 geef ik deze shit al aan. Het jaar dat ik ook mijn blog begon, het jaar dat ik weer terug ging bij Jer. Het jaar dat mijn leven tot nu toe een heel stuk lastiger heeft gemaakt. My doom year.
Wanneer ik door die herinneringen heen scroll kom ik een foto van Jer tegen. De datum erbij en de tekst laten zien dat we net weer bij elkaar kwamen na al een mislukte poging samen in één woning. Waar kort erna we samen besloten toch maar weer samen te gaan wonen. Noem het naïviteit, i don’t know. Maar ook kom ik teksten tegen die ik deelde van Tomson Darko, op insta ook wel bekend als @Psychokillerblog. Teksten waarvan ik vergeten was dat ik ze had opgeslagen. Ik kijk terug in mijn opgeslagen posts en vind een mapje genaamd ‘PsychoKillerBlog’, waarin ik dus alle teksten opsloeg die ik van toepassing vond voor mezelf. Ik las ze opnieuw en schrok van de teksten, toen waren ze al toepasselijk, nu nog steeds. Zoveel, niet alleen veel opgeslagen posts, maar ook veel herinneringen die naar boven komen en tranen die naar beneden rollen. Je spookt zo in mijn gedachten elke dag, dat als er maar 1 ding aan bod komt wat mij doet denken aan ons, aan de slechte tijden, maar ook aan de mislukte dates die ik na jou nog heb gehad, breekt er weer zoveel in mij. Elke dag die twijfel aan mijzelf. “Wat doe ik mis?” “Waar heb ik dit aan verdiend?” “Wat heb ik gedaan waardoor dit mij overkomt, hoe kan ik het oplossen?” “Wat mankeert er aan mij?” “Waarom is het zo makkelijk om mij pijn te doen?” Pieker gedachten, elke fucking keer.
Dit is nu mijn bijna dagelijkse routine. Opstaan, voorbereiden, inspannen, ontspannen, pijn, piekeren, janken, slapen en opnieuw. De angstaanvallen worden minder, doordat ik weinig weg ga. Voor de rest, puur ramp.
Waar is de oude ik? Waar is Vera? Wie ben ik? Waarom ben ik zo? Komt hier een einde aan? Hoe is het om gelukkig te zijn? Kan iemand van mij houden?
Fièra.
Vera x Fièra 