Levenslessen

Zoals velen zelf hebben ervaren en meegemaakt, is het een vreemd jaar. Soms een up, maar voornamelijk veel downs. Vele ervaren 2020 als een klote jaar, waar het voor mij eigenlijk gewoonweg weer zo een jaar is. In het leven maak je fouten, word je gekwetst, pijn gedaan, gebroken, soms door andere, meestal door je eigen keuzes, acties, beslissingen. We raken er emotioneel van op honderdduizend verschillende manieren, soms zien we dan ook even geen uitweg meer. Newsflash, dit gaat je de rest van je leven nog gebeuren. Helaas bestaat het leven ook uit kut situaties, maar in plaats van ons er meteen klote door te gaan voelen en onszelf niet graag meer zien en dergelijke, zouden we er onze lessen uit moeten gaan halen. Laten we leren van de situaties, goede en slechte. Dat zijn onze momenten waarin we face to face staan met onze levenslessen. Dit is jouw leven en jouw verhaal. We zouden eens kunnen proberen te leren van alle omstandigheden, onze pijn om te zetten in kracht, onze fouten erkennen en daarmee sterk in je schoenen te staan. Want wanneer jij laat zien dat jij je fout erkend en wanneer jij laat zien dat je leert uit situaties van zowel jezelf als die van een ander, laat je zien dat je sterk bent, dat je kracht haalt uit het leven. JIJ mag er zijn en zo ook jouw imperfecties! LET THEM BE, en zij laten jou ook zijn. 

Shit begint bij jezelf, zeker waar, maar het kan nooit kwaad om elkaar een klein beetje te helpen. Wanneer iemand je pijn doet of je teleurstelt, ga eens in gesprek en luister naar die gene, leg jouw kant uit, met alles waarmee jij het als een nare situatie hebt ervaren en laat daarna die ander uitspreken waarom diegene zo gehandeld heeft. Zo kom je er achter dat je 9 van de 10 keer weer door een deur kan met die ander. Niet zoals vanaf het begin, maar toch weer een stuk in de juiste richting. Helaas is het leven niet altijd in onze voordeel en zoude we soms de tijd terug willen draaien om het net even wat anders te kunnen doen. Helaas is het leven niet zo een feestje en is het echt aan onszelf om de situaties te herstellen. Het lucht oprecht op om je fouten te erkennen en de strijdbijl te begraven. Niks voelt fijner en lucht meer op dan een goed gesprek. Ook spreek ik uit ervaring dat dit natuurlijk niet altijd de oplossing is. Soms is niet meer praten en juist laten varen de enige en beste optie. Ook dat is een keuze die je maakt, waaruit je leert en die je mee neemt verder in je leven. 

Levenslessen. Mijn jaar tot nu toe zat er vol mee. Elke dag weer, leren, leren, leren. Het sloopt, het breekt, het maakt je moe. Toch heb ik er enorm veel kracht uit weten te halen. Ik ben me gaan focussen op mezelf. Door mijn paniekaanvallen en mijn angsten moest ik wel. Ik moest leren van elke situatie om mijzelf beter te gaan leren begrijpen. Ik moest leren mijn rust te pakken wanneer het allemaal dreigde te escaleren. Ik moest mezelf en mijn gevoel leren kennen. Elke dag was ik bezig met 2 Dagen later. Plannen, voorbereiden, zeker zijn dat alles wat ik had gepland ook echt zo kon verlopen. Dag op voorhand nog eens checken. Tot moment dat het moest gebeuren, nogmaals de planning doorlopen. Dit kon gaan om een container aan de weg te zetten, boodschappen doen of een reisje maken naar Eindhoven. Niks was zomaar mogelijk zonder kans dat ik in paniek kon raken. Dit gebeurde dan ook. Ik moest gaan werken. Ik kreeg mezelf er niet toe gezet. Mijn benen voelde zwaar, licht in mijn hoofd, paniek. Er ontweek een klein ding van de planning, hierdoor kwam paniekaanval 1, ziekmelden dan maar, paniekaanval 2, want shit, ik ben nodig op het werk, ik heb beloofd te komen werken, er wordt op mij gerekend, oke, dan blijven we 1 dag thuis om bij te komen. Helaas tevergeefs. De paniek aanvallen kwamen de dag erna terug. En bleven terug komen. Elke dag weer. Dankzij de huisarts kreeg ik een doorverwijzing naar de psycholoog. Dit zou mij 2 maanden wachttijd betekenen. Hell no, dacht ik, maar het is niet anders. Omdat ik al dik 4 weken thuis zat, door naar de bedrijfsarts, dagen voorbereiden, eenmaal daar, lichtelijk in paniek, collega 1, in de wachtkamer, eenmaal weg, collega 2 komt net terug van ook een afspraak… Eenmaal aan de beurt kreeg ik een andere doorverwijzing naar een psycholoog die mij eerder zou kunnen helpen dan de andere. Top. Fijn. Maar van werken nog lang geen sprake. In deze toestand was ik nergens toe in staat, daar was de bedrijfsarts het wel over eens. Oké, naar buiten, collega 3, probeert te praten maar heeft gelukkig door dat ik daar niet op zat te wachten. Terug bij de bus, besluit in pap te bellen dat ik onderweg ben om bij hun te komen eten. Lekker spontaan bij mijn ouders eten dacht ik. Tevergeefs… spontaan iets doen zit er dus niet in… eenmaal op het station dacht ik max 15 min te moeten wachten en dan de bus te kunnen pakken naar mijn ouders. Helaas. Half uur minstens. Ik raak in paniek en bel mijn vader. Ik zeg hem dat ik naar huis ga en ik zoek mijn trein op. Ondertussen probeer ik de tranen de baas te zijn, en zie ik dat ook mijn trein nog een half uur op zich laat wachten. Mijn vader aan de andere kant van de telefoon merkt dat ik volledig in paniek raak en besluit zonder enige twijfel mij op te halen, ook dat duurt een half uur maar dat stelde me wel gerust. Eenmaal buiten, wachtend op mijn vader, merk ik dat ik in elkaar gedoken schichtig om mij heen kijk, ik voel me aangestaard en ongemakkelijk, en jep daar komt ie, de nuchtere bad trip…

Het stomme is dat dit niet alleen bij “lange” reizen gebeurt, maar dat dit ook voor kan komen als ik boodschappen aan het doen ben aan het eind van mijn straat. Nog geen 100 meter van mijn huis… Het komt er allemaal op neer dat je jezelf niet meer onder controle hebt. Ja ik weet dondersgoed hoe je in bepaalden situaties moet handelen, maar zodra die aanval komt, raak ik de controle kwijt en daarbij mezelf. Je bent weg van deze wereld. Je gaat slecht zonder maar enige drugs of drank te hebben aangeraakt. Je gaat stuk, elke keer een beetje meer… Maar we leren elke keer ook weer een beetje meer… Voorlopig zit spontaan iets plannen er niet in voor mij. Dat heb ik wel geleerd. Voorlopig nog even niet, maar ik voel me sterk met de gedachten dat ik ooit op een dag weer spontaan kan zeggen: “laten we in Brussel een wafel gaan halen en daarna in de Ardennen een stukje gaan wandelen!” Zonder planning, zonder voorbereiding, gewoon lekker spontaan zoals ik een paar jaar geleden dat ook kon.

Nu lijkt alles een ware hel, een eindeloze donkere put, maar diep vanbinnen weet ik, dat er in die put een ladder staat, gebouwd van alle lessen die in hier uit haal. De ladder des levenslessen. Mijn ladder naar wellicht een beetje succes, maar vooral de ladder naar mezelf. Sterkere, wijzere, zelf. 

Fièra.