Mental Madness

Soms heb ik zo sterk het gevoel dat ik voor altijd deze mindset ga houden… Gewoon omdat het al jaren een terugkerend gedoetje is. Elke keer om de bepaalde tijd val ik terug in mijn oude routine. Toch is mij nu beloofd dat ik nu niet bang hoef te zijn, ik heb gewoon nooit de juiste hulp gehad is mij verteld. En dan nog hou ik in mijn achterhoofd dat het misschien toch anders zal zijn. Je kan mij ergens niet wijsmaken dat ik altijd dus de verkeerde hulp heb gehad. al die jaren… 

Het is nu begin november 2020. Ik zit nu al thuis sinds eind juli 2020. Bijna vier maanden kom ik weinig tot niet mijn deur uit en denk ik vaker aan verdwijnen dan aan terug verschijnen… Ben ik gewoon depressief geboren of valt hier ook nog van te genezen, denk ik vaak. Ben ik dan zo ingesteld dat ik mezelf gewoon graag de nesten in werk en mezelf graag kwel of is het echt gewoon pech wat ik heb in mijn leven. En what the actual fuck is de definitie van normaal?

Door de pandemie die de afgelopen maanden de wereld in zijn macht heeft, zie je ineens hoeveel mensen met zichzelf in de knoop zitten. Daar waar ik me eerst enorm aan ergerde, is nu ook mijn zorg naar mijn medemens groter geworden. Ik kan mij namelijk maar al te goed voorstellen dat niet iedereen zich sterk kan opstellen tegen zijn of haar gedachten net zoals ik dat doe. Ik snap echt wel dat niet iedereen nog de kracht heeft om te vechten tegen de depressie of angsten. Dus ik maak me nu ook al zorgen om al die mensen om me heen… Dat kan er ook wel weer bij. Ik heb mezelf, voordat ik dus begon met deze reeks, gezworen niet over heel die Covid-19 pandemie te schrijven, maar ik kom er niet onderuit. Genezen in deze tijd lijkt niet te kunnen. Waar mijn psycholoog mij verteld, dat ik meer naar buiten moet en onder de mensen moet komen, vertelt een man met een bril genaamd Mark mij, dat ik binnen moet blijven, zo veel mogelijk…. De tijd waarin we leven is gek, maar voor mij is het vooral heel tegenstrijdig en voornamelijk erg zware periode. En niet alleen voor mij, ook voor zoveel anderen… 

In 2018 begon ik mijn blog eigenlijk meer om mijn gedachten kwijt te kunnen. Naarmate ik meer in de shit kwam, was mijn doel vooral om mensen even de ogen te doen openen. Don’t be like me. Nu is het meer om te laten zien dat je niet alleen bent. Je leest hier wel mijn leven, maar je herkend er wellicht shit van jezelf in. En dat is ook de bedoeling, want, mijn lekker dier die dit leest, je bent niet alleen mop. 

Iets wat ik haat, maar dan ook echt uit het diepste van mijn hart haat, is zelfmedelijden, de slachtofferrol omarmen. Een ding wat mijn moeder mij altijd heeft geleerd, al vanaf dat ik klein ben, al vanaf dat de eerste ex mijn leven verneukte, was dat je mag vallen, mag huilen, janken, krijsen & schelden, maar dat je ook weer op moet staan, met alle schrammen die je er bij oploopt en daarmee door moet gaan. Ik ben het zelf dus gaan benoemen als “De ladder des levenslessen.” Ik heb een stront hekel aan mensen die jaren in die slachtofferrol blijven hangen en vol zitten met zelfmedelijden. WE FUCKING GET IT. Move the fuck on. 

(LET OP!! Dit is van toepassing op soortgelijke gebeurtenissen als die je op mijn blog leest, I get it, er zijn dingen die je niet kan vergeten in je leven en je beschadigen for life. )

Ik ben een strijder eerste klas a mattie! Mij krijg je niet zomaar klein. Al twee fucking jaar dat ik mijn ellende van mij af schrijf, al twee jaar blijf ik roepen dat shit goed komt. Nu gaan we het derde jaar in. Jullie lezen dit het vierde jaar van mijn blog. 2020 released in 2021. Ik zit nu aan blog nummer vijf in november 2020 en heb jullie er twaalf beloofd tegen begin volgend jaar. Elke maand één nieuwe. Komt goed. Alles komt goed. Ik fix die shit wel. De komende 2 maanden schrijf ik alles op. Alles wat in mij opkomt, alles wat er toen gebeurde… Toen… Alles wat er gebeurde vanaf het moment dat ik wist dat Jeremy, niet meer tegen zou kunnen komen, nooit meer… Alles vanaf het moment dat ik thuis zat en wat leven als een fucking kluizenaar inhoud.  

Fièra.