Bang & heel onzeker.

Hoi lieve jij, 

daar zijn we weer. Ons momentje samen. Even de tijd besteden aan elkaar. Ver weg maar zo dichtbij en zo intiem. Want ook vandaag wil ik je wat vertellen. Ik moet wat aan je kwijt. Hoe zeker en gelukkig ik door het leven zweef, hoe harder de strijd binnenin mij er aan toe gaat. Ik ben onzeker, liev. Heel onzeker…

Ik heb liefde gekend, maar ook veel van het tegenover gestelde. De drie relaties die ik tel, die voor mij echt als relatie tellen. Zijn drie relaties waar ik ook verschillende angsten heb opgelopen. Of zoals het tegenwoordig erg ‘in’ is om te noemen, ‘trauma’s’. Ik haat dat woord, ik noem het angsten en onzekerheden. Ik vertrouw geen enkele man… Ja tuurlijk, ik ben een open boek, je kan mij alles vragen en ik antwoord je vast en zeker. Maar mijn echte onzekerheden liggen op een heel ander vlak. Door dat ik juist een open boek ben, kennen veel mensen mijn ‘verhaal’ wel. Mijn levenslijn, tijdlijn, rode draad van mijn leven, zeg maar. Toch kennen die mensen mij niet, naar mijn gevoel in ieder geval. Je kan mijn verleden wel gehoord of gelezen hebben, maar je weet alsnog niet wie ik ben als persoon. Mijn innerlijk, mijn manier van leven, reageren en praten. Maar je weet absoluut mijn onzekerheden niet. Want lieve jij, ik ben de koningin op het gebied van verbergen… 

Word wakker met een lach, ga slapen met een traan. Dat ben ik. Ik ben bang. Bang voor de toekomst vooral, maar ook bang voor het nu. Alles voelt onzeker en ik ben streng voor mezelf. Ik heb doelen, beelden van de toekomst. Maar als er dan een keer een andere bocht in de weg zit naar dat doel, dan raak ik van binnen in paniek. Letterlijk een innerlijke error. Een van mijn ergste onzekerheden, die dus dagelijks in mijn hoofd spookt, dat is de liefde. Want, ik heb het idee dat ik op de weg naar liefde letterlijk van de weg ben geraakt en nu door een zandvlakte slenter. Of beter gezegd, ik kruip en ik huil. Wat doe ik verkeerd, is mijn denkwijze niet realistisch, zie ik signalen die er niet zijn, heb ik mezelf op een te groot voetstuk gezet? Geen idee, maar dat ik de weg naar de liefde kwijt ben is wel duidelijk. 

Je zal het ondertussen wel gemerkt hebben, het is nu ook chaos in mijn hoofd. Ik begrijp ineens niks meer en ik zit te trillen en te huilen terwijl ik dit aan je schrijf. Waarom, waarom vinden mannen mij alleen maar leuk voor mijn lijf? Waarom proberen ze te doen alsof ze interesse tonen om vervolgens mij het bed in te praten of nog erger, foto’s en filmpjes van mij willen waarop ze mijn geilheid alleen kunnen bewonderen. Want lieve jij, dat ervaar ik tot nu toe alleen nog maar.. Ik heb je nodig. Jij, jij die mij wel bewonderd voor wie ik ben. Ik. Vera, die van zweverige avonden houd, lacht met donkere humor, elke dag bezig is met fashion om vervolgens de hele dag in mijn huispak op de bank te liggen. Ik die gewoon geapprecieerd wil worden en het wil voelen. Niet alleen maar met woorden, maar gewoon de hele energie die erbij komt kijken, dat warme gevoel. 

Ik ben ook nooit zeker van mijn zaak. Ik vraag mezelf duizenden dingen op een dag af. Dan vraag ik mij af of jij mij wel echt ziet zitten. Of de liefde echt oprecht is. Waarom ben ik het waard? Waarom ben ik jou waard? Jij wordt aanbid door vele anderen en daar geniet je vast met volle teugen van. Wat wij delen, deel je vast en zeker ook met zoveel andere tegelijk. En groot gelijk heb je, want wie ben ik nou om mezelf zo op een voetstuk te zetten bij jou. Dat is niet mijn taak, dat is de jouwe. Of vergis ik mij nu weer. Ben ik wel belangrijk voor jou? Delen we echte passie en meen je alles wat je met mij deelt. Denk je echt zo vaak aan mij, zoals je mij dat verteld. En sta ik echt op een voetstukje bij je, waarop jij mij ook echt bewonderd? 

Ook ben ik bang dat ik nooit goed genoeg zal zijn voor iemand. Dat het blijft bij oppervlakkig contact en verlangen naar puur en alleen mijn lichaam en geilheid. Dat ik te gecompliceerd ben voor de liefde. Een te grote uitdaging. Te vermoeien wellicht. Bang dat er niemand op deze enorme aarde mij aan kan voor wie ik ben. Dat ze wel willen proberen maar nooit zullen volhouden. Een van mijn grootste angsten, sterven zonder ooit echte liefde te hebben gevoeld en meegemaakt. Lieve jij, ik ben bang. 

Haal mij please uit mijn onzekerheid en vertel mij waar we staan. Mijn hoofd loopt soms over. Het draait zoveel overuren. Het lucht enorm op om mijn onzekerheden met je te delen. Nu vraag ik mij af wat jouw onzekerheden zijn. Waar ben jij bang voor? Waar twijfel jij aan? Heb jij ook het gevoel dat er nooit een wederhelft zal zijn waarmee je alles kan doen en laten? Delen jij en ik onze angsten of heb je er meer of minder? Ben jij er wel, of schrijf ik dit met een totaal verkeerde illusie dat je bestaat? Verlos mij uit mijn lijden. 

Lieve jij, mijn hart doet pijn & ik jank op dit moment. Niet omdat ik mezelf zielig vind, maar tranen van angst en mijn hart heeft pijn door het verleden. Ik ga je met rust laten. Volgende keer zal ik mijn best doen wat zekerder over jou te zijn. Vertrouwen hebben in jou en mij. Vertrouwen hebben dat het allemaal goed komt. Lieve jij, we zijn weer een stapje dichter bij elkaar. 

Liefs,
Fièra.