Emotionele uitbarsting.

Lieve jij,

Geen idee of je nog op me zit te wachten, maar er is niemand verder waar ik het gevoel bij heb dat ik dit even kwijt kan. In maanden heb ik me niet meer zo kut gevoeld als nu. Ik heb het gevoel dat we verder van elkaar zijn dan ooit tevoren en ik twijfel dan ook steeds meer of jij er wel bent. Ik voel me eenzaam. Ik moet afscheid gaan nemen van mensen die dichtbij mij staan en de wereld voor mij beteken. Gelukkig geen afscheid voor altijd, maar ik ga ze nooit meer zoveel kunnen zien als nu. Ik wil ze niet tegenhouden in hun dromen najagen, maar ik wil ze zo graag vertellen dat ik ze zo enorm nodig heb, maar als ik dat doe, dan verpest ik alles voor hun. Hoe egoïstisch dit ook klinkt, dit is wel de reden dat jij nu meer nodig bent dan voorheen. Als ik alleen achterblijf, is de kans zo groot dat ik mezelf verpest, als dat al niet gebeurd is onderhand. 

Je zult het al merken, het is een mindere avond voor mij. Gisteren ging ik enorm over mijn eigen grens, dus vandaag is de dag van besef en angsten. Ik realiseer mij steeds meer dat als je ouder word alles om je heen mega hard veranderd. Vrienden die gaan samenwonen of al samenwoonde maar verhuizen naar een nieuwe plek. Andere die hun dromen najagen en andere vrienden die de volgende stap in hun relatie zetten zoals trouwen en kinderen. Daar waar ik voorheen altijd voorop de rest liep, loopt iedereen mij nu keihard voorbij. En dat mag, dat is mooi en ik gun het iedereen zo enorm! Maar het doet wel pijn, omdat je niet begrijpt waarom het jou dan niet lukt. Niet jou, maar mij, maar je snapt wat ik bedoel. 

Eenzaam. Zoveel mensen om me heen, maar toch het gevoel hebben dat niemand je begrijpt. En dus, eenzaam. Ik heb je zo hard nodig. Jij, die mij gerust kan stellen met alleen maar jouw aanwezigheid. Een blik dat spreekt voor zich, maar voor nu ben je slechts een illusie en kan ik alleen maar over je fantaseren en dromen. 

Het geeft me hoop, jij geeft mij hoop. Hoop op al het moois wat kan komen. Het klinkt vast als de domme dat ik jou daar voor nodig heb. Dat komt gewoon omdat ik een teamplayer ben. Ik ben gemaakt om met andere en voor andere te leven. Alleen is zo moeilijk. Ja ik heb mijn vrienden, maar toch voelt het alsof ik niet begrepen wordt. En geloof me, dat ligt niet aan hun, dat komt door mezelf. Ik ben zó complex. Daarom dat ik ook niet veel hoop meer durf te hebben op jou, dat jij bestaat. 

Toch weet ik dat ik niets mag overhaasten op het gebied van liefde. Het moet je overkomen en het moet wel spontaan en niet geforceerd zijn. Ik overleef het echt wel in mijn uppie, maar ik ben soms gewoon bang voor mijn eigen gedachtes. Zodra ik even wat minder in mijn vel zit, bel ik naar de twee meest dierbare mensen die ik heb, zij weten altijd precies wat ik op dat moment nodig heb. Tijden gaan helaas veranderen, tijden zijn al aan het veranderen. Dat betekend dat ik het nu allemaal alleen moet doen. Het lukt me wel, vast wel, maar het zou zo fijn zijn als jij er af en toe bent, zodat ik zelf ook even de rust kan geven aan mijn eigen kop. En alweer lijkt het nu alsof ik jou de meest zware taak ever overhandig. Toch hoop ik dat jij dat niet zo ziet en dat je weet dat ik nooit te veel van je wil vragen, ik vraag je gewoon om jou te zijn, dan ben ik ook mezelf, meer is er niet nodig.

Sorry lieve jij, voor mijn emotionele uitbarsting. Ik moest dit even kwijt…

Liefs,

Fièra.