Even over mij.

Lieve jij, 

even over mij. Vandaag ontving ik een bericht van een kinderdagverblijf juffrouw van vroeger. Als klein peutertje ging ik naar een kinderdagverblijf. Natuurlijk was ik erg jong in die tijd, dus zou je bijna zeggen dat ik mij er niet veel van herinner, maar dat doe ik dus wel. Het bericht kreeg ik op het moment dat ik de Jumbo binnen liep om een boodschap te doen voor de komende week, de eerste week van mijn nieuwe werk. Ik sta op het punt een nieuwe fase in te gaan van mijn leven. Alles komt langzaam weer op gang en na zolang stil te hebben gestaan na alle ellende, begin ik aan een nieuw avontuur als vrachtwagenchauffeur. Er is zoveel gebeurd en dat weet je natuurlijk ondertussen wel. Dit bericht kwam dan ook echt precies op het juiste moment. Geheel onverwacht, meer dan welkom. 

Lieve lieverd, het deed mij beseffen wie ik ben en wat ik wil in het leven, al sinds dat ik een ieniemienie meisje was. Het deed mij ook beseffen dat ik alles met je wil delen. Ze sprak ook over mijn ouders en het gezin waarin ik ben opgegroeid. Ze beschreef mij, maar ook het gezin als ‘anders’. En anders zijn is niet slecht, anders zijn is mooi en laten zien wie je bent en waar je voor staat. De woorden over mij raakte mij diep, recht in mijn hart en ik voelde de liefde door mijn telefoonscherm heen. De woorden over mijn ouders en mijn zussen, die raakte mij tot in mijn ziel! Zo lief, zo puur en zo waar! Iets wat ik heel erg heb meegekregen van mijn ouders, is creativiteit. Iets wat ik ook heel erg graag wil meegeven aan iedereen om mij heen en iedereen die het nodig heeft. Creatief in alle opzichten. Ook het stukje spiritualiteit komt er bij kijken. Mijn moeder vooral, aan haar heb ik mijn spirituele kant echt wel te danken. Zij heeft er altijd erg open over gesproken en zij heeft altijd opengestaan voor onze nieuwsgierigheid en vragen over spiritualiteit. 

Ook beschreef ze mij als papa’s kindje. Als kind en ook nu, heb ik mezelf vaak genoeg afgevraagd hoe mijn ouders naar mij keken. Hoe het gevoel van ouder naar hun kind voelt. Ooit hoop ik het zelf te kunnen ervaren, maar toch vraag je je als kind van je ouders af, hoe kijken zij naar mij? Dankzij het mooie bericht van Juf Sas, weet ik in ieder geval dat mijn gevoel goed zat. Hoe ik dacht over hoe mijn ouders over mij denken zeg maar. Ze vertelde me in het bericht dat ik echt papa’s kleine meid was. En dat is ook zo, papa en ik zijn twee handen op één buik. Pap als mijn grote held, mama mijn grote heldin. Mijn ouders betekenen de wereld voor mij. En ook dat wil ik jou vertellen. Want als jij en ik, over zouden gaan op wij samen, dan wil ik dat je weet dat ik graag en vaak bij paps en mams ben. Jou voorstellen aan hun is ook een mega ding, dus voel je vereerd als het zou gaan gebeuren. 

Ze vertelde ook over mijn zussen. Ondanks dat de situatie nu niet erg gemakkelijk is, wil ik ook dat je weet dat ik veel heb meegemaakt met die twee grote lieve gekken. Mijn zussen en ik hebben enorm veel doorstaan. We spreken elkaar minder soms, maar ik weet dat wanneer het nodig is, we zonder enige twijfel voor elkaar klaar zullen staan. We zijn alle drie, zo verschillend, maar tegelijkertijd ook zo hetzelfde. Drie zussen, allemaal met een andere handleiding. Toch wil ik dat je weet hoe vaak ik over ze zou kunnen klagen of wat dan ook, ik zo mega veel van ze houd!!! Anica en Larissa zijn mijn lieve, grote, gekke, aparte, maar meest fantastische zussen! 

En nu ben ik denk ik op het punt aangekomen wat over mij gaat. Het punt waar ik het meest moeite mee heb, omdat ik bij die woorden van juf Sas, de tranen niet kan stoppen. Alsof ze precies aanvoelde, wat er al zolang door mijn hoofd ging. Namelijk de woorden: “Wanneer ik jouw verhalen lees, zie ik aan de ene kant dat artistieke meisje die dat creatieve van haar artistieke ouders heeft meegekregen, en aan de andere kant een meisje die niet in haar kracht is gebleven. “  En dat is waar. Ik ben mezelf verloren in alle shit. Ik ben niet in de kracht gebleven die ik als klein peutertje al in mij had. Maar lieve jij, ik ben onderweg, en de kracht in mij groeit weer. Ik ben er nog niet, maar ik wil dat je weet dat wanneer die terug is, ik echt ik ben. Aan een ding heeft juf Sas mij weer even helpen herinneren en dat is dat ik niet mag vergeten wie ik nou echt ben en waar ik vandaan kom. 

Lieve jij, ik wil dit alles ooit met je delen, tot in de detail. Ik wil jou het binnenste van mij kunnen laten zien, maar eerst zou jij je ook moeten openen naar mij, voordat ik jou toelaat. Want dat peutertje die ik vroeger was, zo sterk, creatief, liefdevol en gevoelig, zit er nog steeds. Alleen moet je er wel moeite voor doen en haar de tijd geven om naar boven te laten komen. Ik ben trots op waar ik nu weer ben en waar ik naartoe ga, ik ben trots op waar ik vandaan kom en de familie om mij heen. Ik ben trots. 

Liefs

Fièra.