Hey jij,
Langzamerhand wil ik opgeven. De hoop, de zoektocht, het verlangen vervaagt ook. Het is alsof, hoe langer ik alleen ben, hoe minder ik verlang naar iemand naast mij. Ik verlang naar mooie momenten en bucket list shit die ik wil doen, zodat ik dat later aan iedereen kan vertellen dat ik dat heb gedaan. Elke keer als ik denk een potentiële jij te hebben ontmoet, blijkt het eerder een hele goede vriend dan echt de ware. Ik dacht je dus ook even gevonden te hebben, maar jij was het niet. Hij was leuk, hij leerde mij nieuwe dingen ontdekken in het leven en in mijzelf, maar het was niet wat echt liefde hoort te zijn. Het was leuk, als vrienden, het is leuk als vrienden, maar meer kan het voor mij niet worden. Er zijn te veel puntjes waar ik niet mee kan dealen voor een forever love. Te veel, te grote verschillen. Verschillend zijn is goed en vooral ook erg leerzaam en leuk, maar te veel en te grote verschillen, dat gaat niet werken.
Mijn laatste relatie was een soort uitdaging. Als ik er zo op terugkijk, weet ik dat het gedoemd was om te mislukken. Toch ging ik het aan, hij was leuk en lief en zijn minpuntjes, ach daar konden we wel aan werken toch? Nou, dus niet. Ik ben niet meer op zoek naar een project, ik zoek een wederhelft. Iemand waarop ik kan bouwen en hij op mij. Gelijkwaardigheid. God wat ben ik toe aan gelijkwaardigheid. Net als die diepgang waar ik steeds op terug kom. Diepgang, dat had ik ook niet met deze potentiële jij. Het bleef een beetje oppervlakkig en ja we konden wel praten over de toekomst, maar echt meer zat er niet in. Misschien trek ik te snel conclusies en heb ik te snel hoop. Of ja misschien… Het is gewoon zo, ik ga nogal snel, daar sta ik om bekend. Waarom wachten, als ik erin kan duiken en kan zien waar het schip strand?
Echt helemaal kut, tenminste dat zou je denken. Iemand ontmoeten, hopen dat dat hem is, erachter komen dat ook hij het niet is… Maar nee, ik vind het wel prima zo. Zou dat komen omdat ik al genoeg teleurstellingen heb gehad in de liefde? Of word ik volwassen? Ik ben natuurlijk nog maar heel jong en heb een heel leven voor mij, maar ik voel me zo oud.
Oh ja, daar hebben we het ook niet over gehad. Hoi ik ben Vera, 24 en ik voel me 43. Ik heb het idee dat als ik nu niemand vind, dat ik nooit meer iemand vind. Ik wil een toekomst met iemand opbouwen, de wereld ontdekken, het leven ontdekken, elkaar ontdekken. Maar ik vergeet soms dat ik pas 24 ben en ik nog alle tijd van de wereld heb. Ik kan nog kinderen krijgen als ik dat zou willen, ik kan nog trouwen, trouwen zit niet eens een limiet op joh, maar dan nog. En kinderen, dat geluk moet je ook maar hebben, maar de leeftijd, het zou moeten kunnen toch…. Maar toch… Het voelt alsof ik nog maar een paar jaar heb en daarna, daarna is er niks meer, geen hoop meer voor liefde. Bullshit natuurlijk. Kijk naar mijn opa bijvoorbeeld, nadat mijn Oma overleed, voordat ik überhaupt was geboren, heeft mijn opa op zijn oude dag, als weduw, ook nog een vrouw ontmoet, hiermee heeft hij nog jaren lang een lat-relatie gehad, tot de dag dat hij overleed.
Liefde is er voor iedereen, elke leeftijd. Maar waarom heb ik dan het gevoel dat ik er haast bij heb? Komt het door mijn sterrenbeeld? Of doordat ik overgevoelig ben? Misschien komt het doordat ik aanvoel dat ik niet oud word? Ik heb werkelijk geen idee, maar ik hoop dat ik jou ooit op een dag mag ontmoeten. Misschien lees je dit niet eens joh. Pleur ik al mijn vrije tijd in het schrijven van brieven aan jou, om vervolgens je te ontmoeten ergens op het terras, met een biertje, of spreek je geen Nederlands of heb je nog nooit van mijn blog gehoord. Het kan allemaal natuurlijk, maar ik vind het wel het proberen waard.
Ik kreeg een appje van mijn zus, dat ze Tinder had ontdekt en de vraag of ik er nog opzat. Ik antwoordde met “Nope, heb t op dit moment wel prima zo haha, kom vanzelf wel weer iemand tegen.” En ik meende ook echt wat ik zei, ik typte het zo snel en zelfverzekerd, dat ik hierin ben gaan geloven. Ik denk dat het komt door een mantra die ik op TikTok tegen ben gekomen. “I don’t chase, I attract. What belongs to me, will simply find me.” Door dit hardop te zeggen, krijg ik een soort van ego boost en voelt het alsof ik de hele wereld aan kan. Soort coke, maar dan gezond.
Ik blijf je schrijven, omdat ik ergens nog hoop heb dat jij er bent, maar ik stop met het zoeken en achter de kont aangaan van potentiële jij’s. Tot de volgende, ik schrijf je snel weer.
Liefs,
Fièra.
Vera x Fièra 