Auteur: fieraxvera

Na heel veel ellende in de liefde, samenwoon drama, rechtszaak na rechtszaak, schulden waar je in verdrinkt, mislukt dating leven. Elke keer weer zeg je tegen jezelf “kom allemaal wel goed” op een een machteloze toon. Even dacht ik dat het toch, heel misschien, niet goed kwam. En dan ineens krijg je een mailtje : 

“Beste mevrouw Raas,

U bent 1e kandidaat voor de woning in Helmond.”

Er ging zoveel door mij heen, hoe ga ik dit betalen, wil ik dit wel, OMG, WTF,  ik kan misschien gaan verhuizen, OMG, IK GA EEN HUIS BEZICHTIGEN!!!!! Alles komt goed?????

Thuis heb ik meteen alles op een rijtje gezet wat ik allemaal nodig had van papierwerk, even met pap en mam besproken of een van hun even mee kon en of ik het financieel wel allemaal aankon. En  toen, even bevestigen dat ik wilde komen kijken. Dit voelde als een “alles komt goed” moment. Tijdens de bezichtiging werd ik bang voor al het werk wat in het huis gestoken moest worden en de centen die ik eraan moest uitgeven om het nog enigszins een beetje ‘Vera’ te maken. Ik  twijfelde, toen der tijd was ik aan het daten met een man die ik leerde kennen via Badoo… Nope geen Tinder deze keer! Het weekend na de bezichtiging was ik bij hem. Ik had tot maandag 9u ’s morgens om alle papieren te uploaden en dan zou de woning van mij zijn. Ik twijfelde zo erg, maar hij zei heel duidelijk “DOEN!”. En hij had gelijk, ik twijfelde wel, maar ik werd ook verliefd op het huisje. Dit huisje had alles wat ik wilde, 3 slaapkamers, een voor- en achtertuin, ruimte voor een toekomst. Dus die zondag heb ik meteen alles wat ze nodig hadden ge-upload. Die zelfde week dat ik bevestigd kreeg dat de woning van mij zou zijn, werd ik ook nog eens gebeld dat ik aangenomen was op het laboratorium. Ook om die baan twijfelde ik als een gek, maar ik wilde het toch wel heel erg graag. Mijn dag kon niet meer stuk.  Een nieuwe baan waar ik net was aangenomen,  een eigen huisje. Alles komt helemaal goed. 

De sleuteloverdracht was geweest en toen begon het. Elk weekend klussen. Er was zoveel te doen, alleen kon ik het nooit hebben gedaan. Met dank aan de lieve mensen om mij heen was alles zo in een maandje gebeurd en kon ik eindelijk  verhuizen! Ik ben gek op mijn lieve huisje. Maar toch voelde ik mij niet gelukkig met dit alles, ik ben mezelf heel hard tegen gekomen. Gelukkig had ik die ‘Rock Bottom’ al bereikt en kon ik dit wel aan, maar toch was het heftig. Ik was eenzaam met heel veel mensen om mij heen… Ongelukkig toch wel een beetje. De man waarmee ik toen daten, deed ineens erg vreemd en voor ik het wist was dat ook voorbij. Ik voelde me nog slechter. Na zoveel mislukte relaties ga je twijfelen aan jezelf, je gaat jezelf overal de schuld van geven. Je word gek van je eigen gedachten, probeert jezelf af te leiden, maar niks werkt. En toen kwam het, marktplaats op  en zoeken naar een herplaats katje, eentje die ook liefde nodig heeft, een die net als ik iemand zoekt om niet alleen te hoeven zijn en die af en toe een dikke knuffel kan geven. Op zoek naar een beetje liefde. 

Daar was ie dan, Mio. Een zwart met een beetje witte kater van 3 jaar, half Siamees,  half Maine Coon en opzoek naar een nieuw goud mandje. Zijn lieve kopje sprak mij meteen aan. Dit was ‘m, Mio. Via marktplaats raakte ik in gesprek met  de vrouw die Mio tijdelijk in opvang had, ze raadde me aan even een kijkje op haar Facebook groep te nemen, aangezien daar meer info over Mio op stond. Daar zag ik dat ze een oproep deed of iemand een ritje  Brabant, Didam kon maken. Dus ik wilde dat wel, Ik ging Mio toch halen die vrijdag, dus die rit kon er wel bij. Ik ben die vrijdag naar Boxmeer gereden om een poes op te halen zonder naam, om vervolgens ter adoptie te worden aangeboden in de opvang waar Mio ook zat. Het was een lief klein beestje, super rustig en de meest lieve oogjes die ik ooit heb gezien. Er was een klik. Als ik mee zong in de auto, deed zij ook mee. Als er een liedje op kwam die niet zo leuk was, zuchtte ik en miauwde zij laag, alsof ze hetzelfde bedoelde. Eenmaal in Didam bij de opvang ontmoette ik Mio. Mio en ik hadden meteen een connectie, alsof we beide aanvoelde wat de ander nodig had. In mijn achterhoofd zat ook nog Minous, zo  had ik haar ondertussen genoemd, dat kleine beestje. Na veel praten  met de vrouw van de opvang en veel te hebben nagedacht wist ik het zeker, ze gaan allebei mee met mij. Goed, terug naar huis met Mio, maar dus ook met Minous, deze twee beestjes zijn mijn engeltjes. Mijn twee lichtbrengers. Mijn twee behaarde liefdes baby’s op vier pootjes. Ik heb hun nodig, en zij mij. 

Dit jaar was raar, heftig, veel, verwarrend, ophelderend, maar vooral heel erg “komt goed”. Ik heb zoveel gevoeld dit jaar, dat ik me even afvroeg of dit wel normaal is om dat allemaal zo te voelen. En elke keer weer zei ik mezelf dat het wel goed kwam. Nadat de rechtszaken klaar waren, voelde ik een leegte… Was dit nou rust??? Ja daaaaaag, Vera en rust is niet normaal, geen combi… Of mag dit even, gewoon heel even? Daarna kwam het besef dat ik verdronk in de schulden en met de juiste begeleiding zit hier gelukkig nu ook rust in, afbetalen als een motherfucker, maar hey, ik kom de maanden door, dus alles komt goed! En nu heb ik twee kleine monstertjes die mij steunen en afleiding geven als ik  er even niet meer doorheen kom. Twee monstertjes waar ik zo blij mee ben en niet meer zonder kan. Ik kan ze al mijn liefde geven die ik  in mij heb en dat voelt goed. 

Oké, kijk even naar mij, bijna 22, door veel teringzooi gegaan en ik sta nog, nog wel, zolang ik die kracht in mij steeds weer weet te vinden. Ik ben zwaar gepest, daardoor zwaar onzeker geworden en depressief geweest, nooit gedacht dat ik de 22 zou halen. Dit werd  ook even bevestigt  door oude brieven die  ik  schreef toen ik 12/13/14 was en vond tijdens het verhuizen… Ik  kon mij toen niet inbeelden dat ik een toekomst zou hebben, dat ik een vaste baan zou hebben, een eigen huis, een auto, twee diertjes en dat allemaal van mezelf op mijn fucking 22e… Ik dacht toen dat niks, never, nooit meer goed kwam.

ALLES KOMT GOED OP ZIJN EIGEN FUCKING MANIER, OP ZIJN EIGEN FUKING TIJD. Tuurlijk heb ik nog lang niet alles wat ik zou willen en tuurlijk zijn er nog veel  dingen die goed moeten komen, maar ik ben al hier en ik durf te wedden dat ik nog veel verder ga  komen in dit leven. 

Denk aan jezelf, dit zeg ik maar al te graag. Geef alles de tijd. En je bent nooit, never te jong of te oud om iets te leren! Geloof in jezelf en laat andere weten dat je ook in hen geloofd. Want, alles komt goed.

Ik hou van mijn leven en waar ik nu ben. 

Ik ben gelukkig en dat is het belangrijkste.

Fijne avond.

Fièra.

3 Maart 2018, vandaag dus, een jaar geleden ging ik ‘samenwonen’. Deze dag was een jaar geleden de dag waar ik al heel lang naar uit keek, die nu een dag in mijn ‘verleden’ is, waarvan ik op de dag van vandaag had gehoopt dat ie nooit was gebeurd. Ik had thuis moeten blijven bij mijn paps en mams. Maar, dat is achteraf gelul, want die dag was ik best wel blij. 

Als ik zo terugkijk op die dag, weet ik niet eens meer wat er precies door mij heen ging en waarom ik die keuzes maakte, maar iets in mij zegt dat ik gewoon weg mij wilde ‘bewijzen’. Bewijzen… Maar naar who the fuck wilde ik mij ‘bewijzen’ dan?! Soms wil ik de ik in verleden tijd even heel hard op de neus slaan. Even zo’n harde corrigerende tik, met een vuist, op de neus, dat ie net een beetje gaat bloeden. En dan dat ik mezelf aan zou kijken zo van; Vera, WHAT THE FUCK!!!! En dan dat ik tegen de verleden ik zeg, “ja inderdaad WHAT THE FUCK VERA!” Maar helaas zijn we op de dag van vandaag er nog niet achter hoe een fucking tijdmachine wordt gemaakt, terwijl Dio deze al nodig had in 2008. En er had zoveel veranderd kunnen worden aan deze ellende, als men gewoon had geluisterd naar Dio en als een malle was gaan brainstormen over een tijdmachine.  But, whatever.

In Dio’s woorden: ” Had ik een tweede kans dan had ik het niet verkloot. ”

Even terug komen nu op mijn doom day. Vandaag 1 jaar geleden. Damn, tering Jantje, wat ging die periode snel en wat lijkt die nasleep tering lang te duren… Het voelt een beetje alsof ik in een dramaserie leef, die net een paar afleveringen te lang, te langdradig wordt, zeg maar. Anyways, het is niet dat ik deze dag in mijn agenda had gezet ofzo waardoor ik wist dat het vandaag EEN JAAR GELEDEN was. – hoe vaak ga ik dit nog moeten typen.. – Maar onze lieve, levens overnemende, alleswetende, Facebook hielp mij er even aan herinneren. “Vera, we hope that you enjoy looking back on your memories on Facebook, from the most recent memories to those long ago.” Oh de ironie. Thanks Facebook, het is ook eigenlijk niet jouw schuld, want de losbollige, idiote, een jaar jongere, domme ik, zette gewoon graag veel op Facebook ofzo. (nog een stootje op de neus waardig.) 

Ik cringe alleen al een beetje van de manier hoe ik dit heb gepost… MAAR GOED. De nasleep van alle ellende die volgde duurt dus zo lang. En zo zit ik 21 Mei 2019, weer, ja WEER, in de rechtszaal te luisteren hoe 3 advocaten kibbelen over een besluit over de woning, geld, en weet ik het nog welke zaken nog meer, om vervolgens mij weer aan te kijken en te oordelen over de ellende die mijn ex veroorzaakte.

Dear ex, mocht je door middel van een fake account mij volgen en dit lezen ofzo. Ik wens je niet veel toe. Ik wil je vergeten, maar je volgt me als en geest uit het verleden. Ondanks dat je niet echt gewonnen hebt, heb je toch gewonnen. Je hebt me kapot gemaakt, gesloopt, alles van me ontnomen waar ik zo hard voor wilde werken en voor gewerkt had.  Ondanks dat ik niet echt wil rouwen ofzo om deze dag, doe ik het toch een beetje.

Vandaag gaat mijn telefoon uit. 

Fijne dag, 

Fièra.

Het is even wennen zo, maar ik ben weer terug van weggeweest. Een nieuw verhaal geschreven op de oude laptop van mijn ouders omdat ik nu al helemaal geen geld heb om een nieuwe voor mezelf aan te schaffen… Dit is overigens niet de enige reden dat ik niks meer van mezelf heb laten horen. I hit rock bottom…

Voor de nieuwe lezers leg ik het nog even kort uit. De trouwe lezers zullen dit al lang weten… Een paar maanden geleden ben ik gedwongen terug thuis moeten gaan wonen toen mijn ex besloot te ontsporen en mijn leven kapot te maken. Kort maar krachtig is dit hoe mijn break-up ging. (meer hierover lees je in mijn vorige post “Een brief aan mijn ex”.)

Het is dus weer een tijdje geleden dat jullie iets van mij vernomen hebben. Dit is omdat het mentaal helemaal niet goed gaat met mij en ik dus heb besloten om met iemand te gaan praten. Het werd tijd dat iemand mij even weer een beetje terug in elkaar zette, nadat ik keihard in stukken was gevallen… Vele die dit lezen zoude dit niet begrijpen omdat ik gewoon verder ging met leven. Feestjes, shoppen, eten, heel veel eten & eten. Maar dit wil niet zeggen dat mijn mooie hoofdje ook zo gelukkig is natuurlijk! Was het maar zo, dat mijn gedachtes net zo prachtig zoude zijn net als mijn koppie. Damn dan zou ik leven in de Hemel, met mijn engelen gezicht! Het is helaas even niet anders dan dat ik nu leef in het o zo lange vagevuur dat maar blijft branden en branden, voor mijn idee net iets erger dan de Hel. Geen goed of slecht, maar vaag klote, ofzo…

De afgelopen weken zijn zwaar geweest. Mentaal ben ik er gewoon even niet 100% bij. Mijn omgeving werkt momenteel niet echt mee en zo komt alles wat ik juist NIET kan gebruiken allemaal er nog extra bij.. Ofcourse… Maar zoals eerder vermeld in vorige posts. IK ben IK en mij krijg je niet zomaar klein. Het vagevuur is ook niet voor niks een tussenstop voordat je naar de Hemel mag. Nu is alles KUT, elke dag word het een micro beetje minder kut en zo komt het geluk naar me toe. Toch? Zolang ik deze gedachten heb, overleef ik de dagen nog wel.

Soms moet ik even met mijn neus op de feiten worden gedrukt. Ik ben pas 20 (bijna 21!!) en ik het is nu even niet anders. Deze fouten zijn nu eenmaal gemaakt en ik kan er niet 1, 2, 3, uitstappen. Thanks to the people who support me. Zonder jullie was ik niet zo ver gekomen en jullie verdienen allemaal een helden cape! En deze krijgen jullie ook nondeju! Jullie hebben zo een mega geduld met mij en jullie staan elke keer weer klaar om mij op te vangen wanneer dat nodig is. Jullie harten moeten voor altijd bewaard worden en jullie zielen zullen voor eeuwig goud waard zijn! 

Wat ik wel merk zo nu en dan is dat in deze periode mijn telefoon een mega obstakel is. Mensen die je berichtjes sturen, je dingen vragen en meldingen die binnenkomen. He-le-maal gek word ik ervan en daarom lees ik wel, maar antwoord ik af en toe niet of laat. Ik denk aan jullie en jullie berichtjes, zeker wel, maar ik heb vaak gewoon de kracht niet om te antwoorden. Ja, zo komt het dus ook voor dat ik de één wel antwoord en de ander niet, maar dit is niet persoonlijk! Dit is puur omdat de vraag of het verhaal dan net iets te veel kracht van mij vraagt om na te denken of te antwoorden. Terwijl de ander misschien een veel moeilijkere vraag stelt waarvoor ik toch nog minder bij na hoef te denken om te antwoorden. Snappie? Zo kan ik me wel inleven in jullie en snap ik dat het niet altijd even eerlijk en fijn is, maar momenteel sta ik voor mezelf even op 1 en is dit niet altijd in jullie voordeel… Ondanks dat, weten de meeste wel waar ik woon of waar ik te vinden ben en bijt ik nog steeds niet zo ver ik weet, dus wil je mij echt iets vragen of van mij weten of wil je gewoon even met mij kletsen, kom naar mij toe! Ben je toch bang dat ik bijt dan beloof ik mijn muilkorf om te doen. 

Het is dus even niet makkelijke allemaal, maar het is even zo en ik kan er even niks aan veranderen. Voordat ik ga wil ik een liedje met jullie delen dat mij erg raakt met de tekst en dat mij ook een beetje moed geeft. ❤ (klik op het hartje)

I love y’all! 

Fièra.

Beste ex,

aangezien ik nog niet alles heb kunnen zeggen, maar ik toch nog veel aan je wil vertellen over wat je nou werkelijk met mij hebt gedaan, schrijf ik jou deze brief. Ik stuur deze natuurlijk niet echt naar jou toe omdat ik bang voor jouw reactie ben, maar ook omdat ik niet weet of ik daar al klaar voor ben. Een paar dagen geleden heb je mij gebeld met je nieuwe nummer. Het was 5u in de ochtend en aangezien ik een hardwerkende dame ben, lag ik netjes in mijn bedje te slapen. Je sprak mijn voice-mail in. In eerste instantie wilde je je nieuwe nummer gewoon doorgeven, maar daarnaast was je toch wel nieuwsgierig naar mij. Na alle ruzies en slechte dagen en alle haat en nijd, hoopte je ineens dat het goed met mij ging. Je vroeg me of ik al oplossingen had gevonden. “Heb je al een nieuwe woning?” “Ik woon nog steeds in de woning waar wij zijn gaan samenwonen…” Dit zei je letterlijk. Je stem op een toon alsof  ik oerdom ben. Tuurlijk woon jij nog in de woning die eigenlijk alleen van mij had moeten zijn. De woning die jij met je zoetsappigen woordjes en een narcist van een moeder van me af wist te pakken. Je maakt mij nog steeds zo boos met de manier hoe je tegen mij spreekt. Je weet mij nog steeds te kleineren, maar je weet het ook weer mooier te maken doordat je dan lieve woordjes erachteraan plakt. Met je; “Ik wil echt weten hoe het gaat met JOU!” “Mijn problemen, ah, fack dat, als het maar goed gaat met jou.” Ik dacht dat ik jouw probleem was? En dat het allemaal teveel om mij draaide en te weinig om jou?  Maar omdat je het vraagt, ik heb nog veel shit, want mijn naam staat nog op het contract en de waarborg is mijn geld. Als jij dit niet terug betaald komt nog een rechtszaak. Na deze rechtszaak ga jij deze woning moeten verlaten, want de bank gaat deze netjes aan mij terug betalen en jij hebt dit geld niet. De rechter heeft mij al weten te vertellen dat ik volledig in mijn recht sta. Je had de eerste keer al moeten komen opdagen in de rechtszaal. Dan zou het goed gaan met mij, dan was alles al geregeld. Maar je was bang hè?

Je had een baan, een vriendin, een huisje samen en een beestje. Dit wilde je niet of het was niet goed genoeg of zo… Je wilde alles kapot maken leek het wel. Alles stootte je af. Eerst verloor je mij en je huisdiertje, later ook je baan. Toen je baas jou jouw werk terug wilde geven, wees je dit met alle respect af, omdat je eerste je eigen shit op orde wilde krijgen. Maar, lieve ex, begint dat juist niet met een goede baan?

Na dit alles, wat nu 4 maanden geleden is, sprak je dus mijn voice-mail in. Met excact te toon waarom ik bij je weg ging. Je praatte alsof ik niet helemaal 100% in orde ben. Je zei dat je oprecht wilde weten hoe het met me ging. Geen sorry voor alles wat je had gedaan. Ik hoorde aan jouw stem dat je onder invloed was… Alweer… En het doet me vooral heel veel pijn dat een kerel die zijn leven vergooid, een mooie woning heeft die door zijn mammie nu wordt betaald. En dus meer heeft dan een hardwerkende dame die nu dus terug thuis bij haar ouders zit met mega schulden en een zware depressie en nu dus ook mega achterdochtig is naar anderen mensen. Ik heb elke dag het idee dat ik niemand meer kan vertrouwen en met moeite probeer ik plezier te maken, maar in mijn hoofd loop ik steeds weer vast. Ik zit tegen een burn-out aan te hikken maar ik houd me groot omdat ik met schulden zit die ook jij mij aan praatte. Voor jou had ik alles over. Ik gunde jou meer dan mezelf, omdat ik van je hield. Helaas… Jammer dat dit niet wederzijds is geweest. Elke dag opnieuw is voor mij een uitdaging om op te staan en door te gaan. Maar gelukkig heb ik steun van vrienden en familie om mij heen en heb ik moed om door te gaan! Je hebt mij diep in die put gekregen, maar ik ben terug omweg omhoog en ik kom terug als nooit tevoren!

Beste ex, als jij echt oprecht wil weten hoe het met mij gaat. Het leven is voor mij op dit moment gewoon kortom KUT, maar omdat ik nog altijd ik ben, maak ik er het mooiste van. En niemand krijgt mij zomaar klein. Ik heb je uitgelachen, lieve ex, zo hopeloos dat je klonk op dat moment, heerlijk. Alles dat jij nu hebt, ga ik allemaal vele malen beter krijgen in de toekomst. En ik kan dan zeggen dat ik er hard voor heb gewerkt. Mijn tijd begint nu en jij hoort daar god zij dank niet bij.

J.p. zak maar diep in de stront. Bedankt voor je nieuwe nummer, deze sla ik op voor mijn advocaat. Hopelijk krijg jij ooit zoveel pijn, zoals dat jij mij hebt pijn gedaan.

Fièra.

Vier maanden terug liep mijn relatie stuk. Al tijden ging dat niet goed en we bleven eigenlijk bij elkaar omdat we samen een huisje hadden. De dag dat we hadden besloten ermee te kappen was een hele opluchting. Weken gingen voorbij en ik moest bijkomen van het verhuizen terug naar het ouderlijk nest en van een auto ongeluk die ik een week voor de break-up ook nog even had gehad. Uit verveling had ik weer wat spelletjes zoals Coin Dozer etc. gedownload. Ook Tinder kwam even voorbij maar deze negeerde ik nog maar even. Paar weekjes later zat een vriendin van me wat te swipe op Tinder en toen dacht ik, “Fack it!” downloaden die handel. Nou, van het een kwam het ander, uren swipe en dan gewoon een pure vleeskeuring houden. Arme jongens, als ze de looks niet hebben, krijgen ze al automatisch een ‘Nope’, terwijl ze misschien wel super sweet zijn! 

Heftig allemaal eigenlijk, dat getinder. Toch heb ik er wel plezier in en hoop ik de prins op mijn witte iPhone tegen te komen. Helaas gaat elk gesprek steeds hetzelfde. 

“Hey, Lekkerding” Hate this, unmatchen die handel. “Hoi! Mag ik vragen wat je hier zoekt op Tinder?” Wanneer je eerlijk zegt waarom je op Tinder zit, denken ze dat je sarcastisch bent. Uit een soort schaamte lach ik maar mee. Volgende vraag komt: “Vertel eens wat meer over jezelf.” Gek genoeg, wanneer ze dat aan mij vragen, sla ik dicht. Wie ben ik eigenlijk? Wat doe ik nu zo elke dag? Heb ik nu echt meer te vertellen over mezelf dan alleen mijn naam, leeftijd, werk & schoenmaat? Nee, nee dat heb ik eigenlijk niet… Hoe leuk de jongen ook is, als ze deze vraag aan mij stellen unmatch ik ze gewoon… Uit stress, niks persoonlijks. 

Paar dagen terug werd ik helemaal gek van dat swipe naar links* (Nope*). En dan gebeurde het dus ook nog regelmatig dat ik zo in die flow zit van links swipe dat ik dan een potentiële match ineens naar links swipete terwijl je deze eigenlijk heel graag naar rechts* (Like*) wilde swipe! Dit Tinder Trutje besloot op dat moment om Tinder Gold te nemen. WANHOPIG! Nee eigenlijk niet. Op dit moment heb ik matches over de hele wereld, en kan ik precies zien wie mij liked. Veel meer Matches en leuke gesprekken dus.

Er is zo een mega taboe rond Tinder. Je zou maar eens te weten komen dat je collega swiped op Tinder en misschien ook wel met mannen afspreekt! OMG HEFTIG ELLENDIG! Nee pik, het is precies hetzelfde als dat jij misschien dagelijks zit te geile op die kerel die je toevallig tegenkwam op Facebook, waar je ook een paar leuke woorden hebt gewisseld. Niet zeuren dus. Tinder is ook gewoon een soort Instagram waar je je mooier voor kan doen dan je werkelijk bent en waarbij dus de volgende stap je Snapchat of je nummer is waarbij je ineens jezelf ‘bloot’ geeft. Letterlijk of niet. Het jammere van die ‘next step’ is, dat je vaak na 2 gesprekken of 3 Snapchat foto’s niks meer van de ander hoort. Geghost heet dat. Ineens niks meer van de ander horen. Ook ik ghost mijn matches (Sorry guys!). Uiteindelijk is de gespreksstof op, of was de date toch niet zo geweldig. Het komt erop neer dat dan de vleeskeuring goed ging maar het innerlijk dus niet mee zat. 

Voor de rest ben ik echt een persoonlijkheidsslet en like ik mannen dus vooral op hun omschrijving. Leuke omschrijving, spontane foto’s, en bij het eerste gesprek meteen een leuke vraag of openingszin. Heerlijk zulke matches, beetje fantaseren over een date, waarvan je eigenlijk toch wel weet dat die nooit gaat komen. Meestal like ik geen mannen met een naam die ik al ken doordat ik een ex heb met die naam of ik iemand ken die ik kortom gewoon niet zo leuk vind. Ook is lengte erg belangrijk en stel ik deze vraag dus standaard. Dit, omdat ik ooit een Tinder date heb gehad waarvan zijn lengte nooit aanbod was gekomen en hij dus een kop kleiner bleek te zijn! Heftig, maar daar leren we ook weer van.

Tinder is een heerlijke bezigheid. Dus  ga ik nu weer even kritisch vleeskeuren, mensen afkeuren op hun naam en of lengte. Nummers uitwisselen, fantaseren over een geweldig mooie date om dan vervolgens niks meer van elkaar te horen. 

Fijne dag! 

Fièra. 

Het is nu al een tijdje dat ik door een wat mindere periode ga. Lang heb ik dan ook gedacht dat geld me wel weer gelukkig zou maken, maar damn girl, dat valt vies tegen! Geld vloog van mijn bankrekening naar die van ASOS en de dozen met kleding en schoenen kwamen hier door de deur. Een polaroid via BOL en een mini printer voor mijn iPhone via CoolBlue kwamen dezelfde dag door deur. Het geld ging rollen en bleef rollen, maar de tranen ook…

Zo ben ik erachter gekomen dat geld niet gelukkig maakt maar wel kan helpen. Kleren kopen is dus een no go. Je trekt het aan en ziet alleen maar geld aan je hangen dat je net zo goed had kunnen sparen en waarvan maar een beetje besteed had hoeven worden aan een leuke avond met vriendinnen. En tuurlijk is het niet erg om af en toe wat uit te geven, maar denk eerst toch maar na of je het daadwerkelijk nodig hebt of dat je het echt zeker wilt hebben! 

Hoe je dan wel weer bovenop zo een kut moment of kut periode stapt? Nou eerlijk hoe je uit zo een periode komt, geen idee, ik zit er zelf nog in, maar ik weet wel hoe ik me af en toe weer even gelukkig weet te voelen. Ga naar vriendinnen toe. Ik heb niet veel vriendinnen, maar de vriendinnen die ik heb koester ik met heel mijn hart. Zo verdien ik genoeg om, als het nodig zou zijn, al mijn vriendinnen te kunnen verzorgen alsof ik moeder Teresa ben. Dus dat doe ik dan ook. “Ik voel me nu kut, ik moet nu iets doen om me gedachten te verzetten dus we gaan bowlen. Oh jullie hebben het geld er niet voor? Ik betaal wel lekkere, lieve mokkels van me!”

Geef en krijg terug. Zo merk ik dat, als ik dus iets doe voor mijn vriendinnen zij het ook voor mij willen doen. Dat heb je bij iedereen wel. Lach naar een vreemde, misschien lacht hij niet terug naar jou, maar er zal ongetwijfeld iemand naar jou gaan lachen zonder dat jij er een aanleiding toe geeft. Heerlijk om dingen te krijgen die je niet ziet aankomen en heerlijk om gehoord te worden. Ik weet ook dat het voor mijn vriendinnen niet heel gezellig is dat ik nu in een wat ‘depri’ periode zit, maar ik weet wel dat ik er nog zo hard voor hun zou zijn als dat zij nu voor mij doen. Er zijn wat vriendinnen die nu ook door een pokken periode gaan dus is het vooral heerlijk om elkaar te hebben, samen even lekker klagen en daarnaast samen leuke dingen doen voor wat afleiding. Je doet het voor jezelf maar ook vooral voor de ander en dat voelt super! 

Het mooie aan deze ‘tijd’ waar we in leven is het internet. Je kant praten met mensen die je niet kent of minder goed kent, mensen van ver of ook weer heel dichtbij. Weer begin ik even over Tinder, maar via deze app heb ik wel iemand leren kennen die altijd naar mij wil luisteren ondanks mijn gezeik over van alles en nog wat. Waar heb ik deze mensen aan verdiend denk ik soms, maar aan de andere kant weet ik dat ik dit super hard nodig had en nog steeds heb. 

Daarom wil ik even wat lieve mensen bedanken om mij heen en iedereen waar ik het over heb weet dat ik hun bedoel! ❤ 

Mucho love this time! 

Fijne avond! 

Fièra.

Toch blijven we keer op keer proberen om het terug zo perfect te krijgen. 

Mijn relaties bestaan altijd uit problemen, niet alleen vanuit hem, maar ook vanuit mij. Ik kies op een of andere manier altijd een kerel met issues. Onstabiele thuissituatie, crimineel die steelt, liegt en bedriegt oh en altijd met mij vreemd ging terwijl hij een relatie had met een ander, om dan vervolgens te geloven dat hij dat niet bij mij zou doen. Oh en ofcourse, de klassieker, de verslaafde psychopaat. Bij alle 3 ben ik zo lang mogelijk bij gebleven in hoop dat ik ze kon helpen of kon veranderen. Dat ik ze dan het rechte pad weer op kon krijgen. Bij alle 3 ging het een keer uit en ben ik er een of meerdere keren weer bij terug gegaan in hoop dat het alsnog zou lukken. 

Dit doen we allemaal. Niet persé op relatie gebied, maar wel in het algemeen. Je maakte ooit een geweldige pan spaghetti, maar de keer daarop dat je hetzelfde probeerde te doen was het toch niet zo goed als de keer daarvoor. Toch zijn we allemaal fucking doorzetters en gaan we door tot het toch lukt!

Wat zijn we eigenlijk toch verrekte oermonsters allemaal. We doen dit onbewust, maar ook wel stiekem een beetje bewust, want we weten dat we die spaghetti nog steeds proberen te krijgen als die ene keer. 

Ik vind het zelf heerlijk om het ook te zien, van die mensen die blijven proberen. Ik bedoel maar ik ben zo lekker naïef dat ik in de winkel elke keer weer een broek maatje 42 aan probeer terwijl ik dondersgoed weet dat mijn kont ondertussen maatje 46 is en af en toe nog wel te proppen valt in een maatje 44, maar we blijven proberen voordat maatje 42. 

Het is toch zo belangrijk dat we vooral niet opgeven waar we in geloven. Ga op je doel af en inderdaad het is je ooit gelukt of je bent al ooit in de buurt van succes geweest dus, fack it, keep trying! 

Ik durf te wedden dat ik na 30 jaar sushi nog steeds goor vind, maar elk jaar probeer ik het wel weer in hoop te begrijpen waarom het zo geliefd is. Ook blijf ik hopen dat ik elke dag weer wat dingetjes opgelost krijg en ik blijf ervoor gaan! 

Het is maar een korte deze keer, maar hey we keep trying! Volgende keer beter! 

Ik ga nu even hard werken in de sportschool om weer beter te presteren dan de vorige keer en een goede indruk achter te laten bij mijn oh zo lekkere hete personal trainer. 

Fijne avond! 

Fièra.