Categorie: Geen categorie

Hey jij,

Langzamerhand wil ik opgeven. De hoop, de zoektocht, het verlangen vervaagt ook. Het is alsof, hoe langer ik alleen ben, hoe minder ik verlang naar iemand naast mij. Ik verlang naar mooie momenten en bucket list shit die ik wil doen, zodat ik dat later aan iedereen kan vertellen dat ik dat heb gedaan. Elke keer als ik denk een potentiële jij te hebben ontmoet, blijkt het eerder een hele goede vriend dan echt de ware. Ik dacht je dus ook even gevonden te hebben, maar jij was het niet. Hij was leuk, hij leerde mij nieuwe dingen ontdekken in het leven en in mijzelf, maar het was niet wat echt liefde hoort te zijn. Het was leuk, als vrienden, het is leuk als vrienden, maar meer kan het voor mij niet worden. Er zijn te veel puntjes waar ik niet mee kan dealen voor een forever love. Te veel, te grote verschillen. Verschillend zijn is goed en vooral ook erg leerzaam en leuk, maar te veel en te grote verschillen, dat gaat niet werken. 

Mijn laatste relatie was een soort uitdaging. Als ik er zo op terugkijk, weet ik dat het gedoemd was om te mislukken. Toch ging ik het aan, hij was leuk en lief en zijn minpuntjes, ach daar konden we wel aan werken toch? Nou, dus niet. Ik ben niet meer op zoek naar een project, ik zoek een wederhelft. Iemand waarop ik kan bouwen en hij op mij. Gelijkwaardigheid. God wat ben ik toe aan gelijkwaardigheid. Net als die diepgang waar ik steeds op terug kom. Diepgang, dat had ik ook niet met deze potentiële jij. Het bleef een beetje oppervlakkig en ja we konden wel praten over de toekomst, maar echt meer zat er niet in. Misschien trek ik te snel conclusies en heb ik te snel hoop. Of ja misschien… Het is gewoon zo, ik ga nogal snel, daar sta ik om bekend. Waarom wachten, als ik erin kan duiken en kan zien waar het schip strand? 

Echt helemaal kut, tenminste dat zou je denken. Iemand ontmoeten, hopen dat dat hem is, erachter komen dat ook hij het niet is… Maar nee, ik vind het wel prima zo. Zou dat komen omdat ik al genoeg teleurstellingen heb gehad in de liefde? Of word ik volwassen? Ik ben natuurlijk nog maar heel jong en heb een heel leven voor mij, maar ik voel me zo oud. 

Oh ja, daar hebben we het ook niet over gehad. Hoi ik ben Vera, 24 en ik voel me 43. Ik heb het idee dat als ik nu niemand vind, dat ik nooit meer iemand vind. Ik wil een toekomst met iemand opbouwen, de wereld ontdekken, het leven ontdekken, elkaar ontdekken. Maar ik vergeet soms dat ik pas 24 ben en ik nog alle tijd van de wereld heb. Ik kan nog kinderen krijgen als ik dat zou willen, ik kan nog trouwen, trouwen zit niet eens een limiet op joh, maar dan nog. En kinderen, dat geluk moet je ook maar hebben, maar de leeftijd, het zou moeten kunnen toch…. Maar toch… Het voelt alsof ik nog maar een paar jaar heb en daarna, daarna is er niks meer, geen hoop meer voor liefde. Bullshit natuurlijk. Kijk naar mijn opa bijvoorbeeld, nadat mijn Oma overleed, voordat ik überhaupt was geboren, heeft mijn opa op zijn oude dag, als weduw, ook nog een vrouw ontmoet, hiermee heeft hij nog jaren lang een lat-relatie gehad, tot de dag dat hij overleed. 

Liefde is er voor iedereen, elke leeftijd. Maar waarom heb ik dan het gevoel dat ik er haast bij heb? Komt het door mijn sterrenbeeld? Of doordat ik overgevoelig ben? Misschien komt het doordat ik aanvoel dat ik niet oud word? Ik heb werkelijk geen idee, maar ik hoop dat ik jou ooit op een dag mag ontmoeten. Misschien lees je dit niet eens joh. Pleur ik al mijn vrije tijd in het schrijven van brieven aan jou, om vervolgens je te ontmoeten ergens op het terras, met een biertje, of spreek je geen Nederlands of heb je nog nooit van mijn blog gehoord. Het kan allemaal natuurlijk, maar ik vind het wel het proberen waard. 

Ik kreeg een appje van mijn zus, dat ze Tinder had ontdekt en de vraag of ik er nog opzat. Ik antwoordde met “Nope, heb t op dit moment wel prima zo haha, kom vanzelf wel weer iemand tegen.” En ik meende ook echt wat ik zei, ik typte het zo snel en zelfverzekerd, dat ik hierin ben gaan geloven. Ik denk dat het komt door een mantra die ik op TikTok tegen ben gekomen. “I don’t chase, I attract. What belongs to me, will simply find me.” Door dit hardop te zeggen, krijg ik een soort van ego boost en voelt het alsof ik de hele wereld aan kan. Soort coke, maar dan gezond.

Ik blijf je schrijven, omdat ik ergens nog hoop heb dat jij er bent, maar ik stop met het zoeken en achter de kont aangaan van potentiële jij’s. Tot de volgende, ik schrijf je snel weer. 

Liefs,

Fièra. 

Lieve jij,

Geen idee of je nog op me zit te wachten, maar er is niemand verder waar ik het gevoel bij heb dat ik dit even kwijt kan. In maanden heb ik me niet meer zo kut gevoeld als nu. Ik heb het gevoel dat we verder van elkaar zijn dan ooit tevoren en ik twijfel dan ook steeds meer of jij er wel bent. Ik voel me eenzaam. Ik moet afscheid gaan nemen van mensen die dichtbij mij staan en de wereld voor mij beteken. Gelukkig geen afscheid voor altijd, maar ik ga ze nooit meer zoveel kunnen zien als nu. Ik wil ze niet tegenhouden in hun dromen najagen, maar ik wil ze zo graag vertellen dat ik ze zo enorm nodig heb, maar als ik dat doe, dan verpest ik alles voor hun. Hoe egoïstisch dit ook klinkt, dit is wel de reden dat jij nu meer nodig bent dan voorheen. Als ik alleen achterblijf, is de kans zo groot dat ik mezelf verpest, als dat al niet gebeurd is onderhand. 

Je zult het al merken, het is een mindere avond voor mij. Gisteren ging ik enorm over mijn eigen grens, dus vandaag is de dag van besef en angsten. Ik realiseer mij steeds meer dat als je ouder word alles om je heen mega hard veranderd. Vrienden die gaan samenwonen of al samenwoonde maar verhuizen naar een nieuwe plek. Andere die hun dromen najagen en andere vrienden die de volgende stap in hun relatie zetten zoals trouwen en kinderen. Daar waar ik voorheen altijd voorop de rest liep, loopt iedereen mij nu keihard voorbij. En dat mag, dat is mooi en ik gun het iedereen zo enorm! Maar het doet wel pijn, omdat je niet begrijpt waarom het jou dan niet lukt. Niet jou, maar mij, maar je snapt wat ik bedoel. 

Eenzaam. Zoveel mensen om me heen, maar toch het gevoel hebben dat niemand je begrijpt. En dus, eenzaam. Ik heb je zo hard nodig. Jij, die mij gerust kan stellen met alleen maar jouw aanwezigheid. Een blik dat spreekt voor zich, maar voor nu ben je slechts een illusie en kan ik alleen maar over je fantaseren en dromen. 

Het geeft me hoop, jij geeft mij hoop. Hoop op al het moois wat kan komen. Het klinkt vast als de domme dat ik jou daar voor nodig heb. Dat komt gewoon omdat ik een teamplayer ben. Ik ben gemaakt om met andere en voor andere te leven. Alleen is zo moeilijk. Ja ik heb mijn vrienden, maar toch voelt het alsof ik niet begrepen wordt. En geloof me, dat ligt niet aan hun, dat komt door mezelf. Ik ben zó complex. Daarom dat ik ook niet veel hoop meer durf te hebben op jou, dat jij bestaat. 

Toch weet ik dat ik niets mag overhaasten op het gebied van liefde. Het moet je overkomen en het moet wel spontaan en niet geforceerd zijn. Ik overleef het echt wel in mijn uppie, maar ik ben soms gewoon bang voor mijn eigen gedachtes. Zodra ik even wat minder in mijn vel zit, bel ik naar de twee meest dierbare mensen die ik heb, zij weten altijd precies wat ik op dat moment nodig heb. Tijden gaan helaas veranderen, tijden zijn al aan het veranderen. Dat betekend dat ik het nu allemaal alleen moet doen. Het lukt me wel, vast wel, maar het zou zo fijn zijn als jij er af en toe bent, zodat ik zelf ook even de rust kan geven aan mijn eigen kop. En alweer lijkt het nu alsof ik jou de meest zware taak ever overhandig. Toch hoop ik dat jij dat niet zo ziet en dat je weet dat ik nooit te veel van je wil vragen, ik vraag je gewoon om jou te zijn, dan ben ik ook mezelf, meer is er niet nodig.

Sorry lieve jij, voor mijn emotionele uitbarsting. Ik moest dit even kwijt…

Liefs,

Fièra.

Hey jij, lieve jij,

Er gebeurd zo veel weer. Je bent het misschien wel van mij gewend. Het zijn altijd periodes van emotionele gebeurtenissen of periodes dat ik gewoon wat gevoeliger ben. Zo voelt het voor mij. Toch denk ik dat ik gewoon een mega gevoelig persoon ben. Mijn vorige brief aan jou was ook zo een dingetje. De emotie overheerst dan en dat zorgt er voor dat ik weer in een enorme dip zit. Nu speelt er nog een extra dingetje mee, ik heb namelijk eindelijk(!!!) mijn hormoon spiraal laten verwijderen! Dit wil zeggen dat mijn lichaam nu weer enorm aan het veranderen is en mijn koppie moet wennen aan de nieuwe gevoelens en emoties die daarbij komen kijken. Dit zorgt er dus ook weer voor dat ik anders reageer dan voorheen op situaties, maar een ding is zeker, ik blijf een enorm gevoelig mens. 

Zoals voor iedereen, waren de afgelopen jaren echt een vage bedoeling. Lockdown in en uit, regels die om de haverklap werden veranderd en discussies die door de kleinste dingen al werden getriggerd en al snel uit de hand liepen. We verloren allemaal wel iets of iemand wat ons dierbaar was/is en we kwamen bijna allemaal in conflict met ons eigen brein. Dit jaar is er zo veel gebeurd, dus ook voor mij. Twee meest belangrijke mensen uit mijn leven gaan verhuizen naar een plek waar ik niet meer zomaar even twee keer in de week op de koffie kan komen, vriendinnen van me hebben relatie issues en ik zit weer enorm in de knoop met het leven. 

Zoals ik al zei, ik ben en blijf een emotionele kut. Toch leer ik mij steeds meer afsluiten voor negatieve gevoelens en gedachten en weet ik mij sneller over nare gebeurtenissen heen te zetten. Maar op een of andere manier, zijn er gewoon bepaalde dingen die ik mij meer aantrek, dan ik eigenlijk zou willen. Dit omdat het dan gaat om mensen waar ik zielsveel van houd, ondanks ik dat niet altijd even goed uitspreek naar die mensen, maar ze weten het, ze kennen mij. Ik ben verdrietig, boos en gefrustreerd, maar tegelijkertijd ook gelukkig, blij en gerust. Je voelt het al aankomen, ik ben enorm wisselvallig op emotioneel vlak. Soms vraag ik mij af of  ik niet een stempel mis… Maar dan besef ik mij al die jaren van therapie die ik al achter de rug heb, waar ik dit alles al 100x op tafel heb gelegd en ook al 100x heb gevraagd of ik niet iets van medicatie of andere hulp nodig heb…. En dan besef ik het me pas, ik ben menselijk en het leven heeft nu eenmaal ups en downs. 

Waar ik je eigenlijk over wil schrijven, is iets meer in de richting van liefde, waar mijn brieven oorspronkelijk ook over horen te gaan. Jij en ik. Zoals ik in mijn vorige brief aan je schreef, was ik de hoop op een wederhelft even kwijt. Ik was bang dat jij er misschien niet zou zijn en dat ik dit alles maar schrijf voor niks. Maaaaaaar, lieve jij, vandaag denk ik aan je. Ik heb het over jou gehad vandaag, of eigenlijk gister nacht met een hele fles rood achter mijn kiezen. Maar het ging echt even over jou en mij. Ik had dit gesprek met een man. Een waarmee ik alleen het bed deel, meer is er gewoon niet. We zaten allebei op de bank, hij aan de ene kant, ik aan de andere. Hij aan de bier en zoals ik al zei, ik aan een zoveelste glas Pinot Noir. We durfde elkaar recht in de ogen aan te kijken en te zeggen dat we beiden geen potentiële partner zagen in elkaar. Dit zou voorheen mijn hart hebben gebroken, het idee dat een man mij niet als zijn partner zou kunnen zien, maar nu luchtte het op. Het doet me goed om te weten dat ik alles behalve mijn best hoef te doen bij deze man. Hij en ik zitten toch op een lijn en op een of andere manier, is het nu pas dat ik volledig mezelf kan zijn bij hem, puur en alleen omdat ik weet wat hij echt van me wil. DUIDELIJKHEID, waar ik toch zo van houd. Het doet met gewoon heel goed dat deze man eerlijk weet te vertellen dat hij mij knap en opwindend vind. Dit boost mijn ego gewoon heel erg. Waarom hij geen relatiemateriaal in mij ziet, boeit me echt geen reet. Hij word geil van mij & ik van hem. Ondanks dat ik niet snel het bed zomaar deel met iemand, trok hij wel enorm mijn aandacht. De eerste keer dat ik hem zag vond ik het maar een arrogante zak. Verder, naar mate ik hem beter leerde kennen, merkte ik dat er een enorme seksuele spanning heerste tussen hem en mij. Toen hij mij dan ook even later benaderde via Facebook, twijfelde ik geen seconde en ging ik er vol voor. Ik ging naar hem, we hadden seks, het was eerst niet heel veel aan, maar het verbeterde snel en ik had een enorme lol met hem. Lachen, gieren & pijpen. Heerlijk van dat soort weekenden als je leven even te serieus wordt. En daarna weer lekker naar huis. 

Je zal nu wel denken wat moet ik allemaal met deze info, maar ik ben er nog niet, ik wil je wat duidelijk maken over wat nu het verschil is voor mij, tussen gewoon Friends With Benefits of echt een potentiële match. Want wat ik echt mis, is die diepgang, het elkaar in de ogen aankijken en weten dat het goed zit. Het tijdens de seks samensmelten en elkaar ook echt voelen. Het daarna samen knuffelen en praten over dingen in het leven wat we nog willen of  wat we hebben meegemaakt. Dit soort dingen heb je niet met iemand waar je alleen af en toe even mee neukt. Dan houd je dingen luchtig en oppervlakkig, wat ook echt mega relaxed kan zijn. 

Maar zoals jij weet, ben ik opzoek naar jou. Maar ook ik heb mijn behoeftes en die behoeftes kan mijn satisfyer pro niet altijd vervullen. Maar ook hij weet dat ik echt opzoek ben naar vastigheid, diepgang en echte liefde. Ook weet hij dat zodra ik het gevoel heb dat ik iemand heb ontmoet, die voor mij aan alles voldoet, dat ik er meteen mee stop, omdat ik mijn kansen niet wil mislopen. Maar voor nu, wil ik ook gewoon genieten van het leven en het allemaal niet te serieus nemen. Dus vandaar ook een tijdelijke FWB. 

Ach ik heb er vertrouwen in dat wij elkaar op een dag vinden. Misschien via deze weg of hopelijk via een andere en kan ik je dit allemaal even vertellen op een eerste date, zodat je bent voorbereid op alles wat hier te lezen valt.

Liefs,

Fièra.

Hey jij, lieve jij, gewoon even jij.

Dit is het laatste wat ik je ga schrijven. Een laatste update van mij voor jou. Ik schreef je de vorige keer over mijn Friends With Benefits. Ik kan je zeggen, die spreek ik al niet meer. Het voelde niet meer goed, de lol was eraf en de seks was ook niet denderend. Het is wel lang geleden dat ik je dat schreef. Ik heb weken niet geschreven en de laatste dagen word ik overspoeld met inspiratie. En ja daar gaan we weer, namelijk, door Tinder… 

Mocht er iemand zijn die werkt bij Tinder, jullie moeten mij echt eens sponsoren. Anyways, Tinder dus, mijn inspiratiebron voor mijn vele schrijven. Het mooie aan die kut app is, je hebt of continue dezelfde saaie gesprekken of je word ineens van je stoel geblazen door een erg interessante ziel. Dit laatste is mij niet persé overkomen, maar ik heb meer gesprekken dan ooit tevoren. Ik had een date gepland staan, kocht er een hele outfit voor, omdat het alweer 2 jaar geleden was dat ik op een, echte, echte, date was geweest. En ja hoor, dag van te voren zei hij af. Hij had Corona… Niet dat ik daarna nog wat van hem gehoord heb, maar goed. De outfit had ik dus mooi voor Jan lul gekocht en dus baalde ik als een stekker. 

Het weekend daarna ging ik met mijn beste vriendin lekker een avond aan de cocktails, bij onze to go cocktailbar. Om mijn date outfit niet te verspillen heb ik het maar aangetrokken voor die avond. En geloof me als ik zeg dat ik er meer dan goed uitzag die avond! Door de vele alcohol en de gezelligheid ben ik dus bij de barman thuis beland, zoals ik in mijn eerste brief ook al schreef. Ja want deze brieven schrijf ik je nu pas, na al die tijd. Het komt er op neer dat ik je een laatste boodschap mee wil geven. De laatste update dus.

Misschien merkte je het al, maar na elke brief veranderde ik. Ik, mijn gevoel, mijn ziel, ik als mens dus. Nu ook weer, wil ik je laten weten dat ik ben gegroeid en dat ik blijf groeien. Ik zie mannen niet meer snel als een potentiële jij. Ik zie jou zoals je bent, vast wel een keer verschijnen wanneer de tijd rijp is. In de tussentijd blijf ik genieten van mijn leven, laat ik mijn creativiteit de vrije loop en probeer ik zoveel mogelijk de liefde te voelen door al het moois om mij heen te appreciëren. 

Lieve jij, ja, jij! Wij komen vanzelf bij elkaar, wanneer de tijd daar is. Ik blijf over jou en mij fantaseren en dromen. Ik zal je altijd in mijn gedachten bij mij dragen. 

Tot ooit, misschien tot snel. 

Liefs,

Fièra.

Lieve jij, 

even over mij. Vandaag ontving ik een bericht van een kinderdagverblijf juffrouw van vroeger. Als klein peutertje ging ik naar een kinderdagverblijf. Natuurlijk was ik erg jong in die tijd, dus zou je bijna zeggen dat ik mij er niet veel van herinner, maar dat doe ik dus wel. Het bericht kreeg ik op het moment dat ik de Jumbo binnen liep om een boodschap te doen voor de komende week, de eerste week van mijn nieuwe werk. Ik sta op het punt een nieuwe fase in te gaan van mijn leven. Alles komt langzaam weer op gang en na zolang stil te hebben gestaan na alle ellende, begin ik aan een nieuw avontuur als vrachtwagenchauffeur. Er is zoveel gebeurd en dat weet je natuurlijk ondertussen wel. Dit bericht kwam dan ook echt precies op het juiste moment. Geheel onverwacht, meer dan welkom. 

Lieve lieverd, het deed mij beseffen wie ik ben en wat ik wil in het leven, al sinds dat ik een ieniemienie meisje was. Het deed mij ook beseffen dat ik alles met je wil delen. Ze sprak ook over mijn ouders en het gezin waarin ik ben opgegroeid. Ze beschreef mij, maar ook het gezin als ‘anders’. En anders zijn is niet slecht, anders zijn is mooi en laten zien wie je bent en waar je voor staat. De woorden over mij raakte mij diep, recht in mijn hart en ik voelde de liefde door mijn telefoonscherm heen. De woorden over mijn ouders en mijn zussen, die raakte mij tot in mijn ziel! Zo lief, zo puur en zo waar! Iets wat ik heel erg heb meegekregen van mijn ouders, is creativiteit. Iets wat ik ook heel erg graag wil meegeven aan iedereen om mij heen en iedereen die het nodig heeft. Creatief in alle opzichten. Ook het stukje spiritualiteit komt er bij kijken. Mijn moeder vooral, aan haar heb ik mijn spirituele kant echt wel te danken. Zij heeft er altijd erg open over gesproken en zij heeft altijd opengestaan voor onze nieuwsgierigheid en vragen over spiritualiteit. 

Ook beschreef ze mij als papa’s kindje. Als kind en ook nu, heb ik mezelf vaak genoeg afgevraagd hoe mijn ouders naar mij keken. Hoe het gevoel van ouder naar hun kind voelt. Ooit hoop ik het zelf te kunnen ervaren, maar toch vraag je je als kind van je ouders af, hoe kijken zij naar mij? Dankzij het mooie bericht van Juf Sas, weet ik in ieder geval dat mijn gevoel goed zat. Hoe ik dacht over hoe mijn ouders over mij denken zeg maar. Ze vertelde me in het bericht dat ik echt papa’s kleine meid was. En dat is ook zo, papa en ik zijn twee handen op één buik. Pap als mijn grote held, mama mijn grote heldin. Mijn ouders betekenen de wereld voor mij. En ook dat wil ik jou vertellen. Want als jij en ik, over zouden gaan op wij samen, dan wil ik dat je weet dat ik graag en vaak bij paps en mams ben. Jou voorstellen aan hun is ook een mega ding, dus voel je vereerd als het zou gaan gebeuren. 

Ze vertelde ook over mijn zussen. Ondanks dat de situatie nu niet erg gemakkelijk is, wil ik ook dat je weet dat ik veel heb meegemaakt met die twee grote lieve gekken. Mijn zussen en ik hebben enorm veel doorstaan. We spreken elkaar minder soms, maar ik weet dat wanneer het nodig is, we zonder enige twijfel voor elkaar klaar zullen staan. We zijn alle drie, zo verschillend, maar tegelijkertijd ook zo hetzelfde. Drie zussen, allemaal met een andere handleiding. Toch wil ik dat je weet hoe vaak ik over ze zou kunnen klagen of wat dan ook, ik zo mega veel van ze houd!!! Anica en Larissa zijn mijn lieve, grote, gekke, aparte, maar meest fantastische zussen! 

En nu ben ik denk ik op het punt aangekomen wat over mij gaat. Het punt waar ik het meest moeite mee heb, omdat ik bij die woorden van juf Sas, de tranen niet kan stoppen. Alsof ze precies aanvoelde, wat er al zolang door mijn hoofd ging. Namelijk de woorden: “Wanneer ik jouw verhalen lees, zie ik aan de ene kant dat artistieke meisje die dat creatieve van haar artistieke ouders heeft meegekregen, en aan de andere kant een meisje die niet in haar kracht is gebleven. “  En dat is waar. Ik ben mezelf verloren in alle shit. Ik ben niet in de kracht gebleven die ik als klein peutertje al in mij had. Maar lieve jij, ik ben onderweg, en de kracht in mij groeit weer. Ik ben er nog niet, maar ik wil dat je weet dat wanneer die terug is, ik echt ik ben. Aan een ding heeft juf Sas mij weer even helpen herinneren en dat is dat ik niet mag vergeten wie ik nou echt ben en waar ik vandaan kom. 

Lieve jij, ik wil dit alles ooit met je delen, tot in de detail. Ik wil jou het binnenste van mij kunnen laten zien, maar eerst zou jij je ook moeten openen naar mij, voordat ik jou toelaat. Want dat peutertje die ik vroeger was, zo sterk, creatief, liefdevol en gevoelig, zit er nog steeds. Alleen moet je er wel moeite voor doen en haar de tijd geven om naar boven te laten komen. Ik ben trots op waar ik nu weer ben en waar ik naartoe ga, ik ben trots op waar ik vandaan kom en de familie om mij heen. Ik ben trots. 

Liefs

Fièra.

Lieve jij,

Het is weer even geleden dat ik naar je schreef. Dus dacht ik, laat ik vandaag een mooi moment zoeken om naar je te schrijven. Het is moeilijk om te ontkennen, maar ook nog moeilijker om toe te geven dat jij er bent. Dat mijn gevoel naar jou er is en dat ik alleen nog maar kan hopen dat de liefde tussen jou en mij gaat bloeien en groeien. 

Er gebeurt veel in mijn leven de laatste tijd. Vrienden die ik weinig zag, zie ik gelukkig weer meer, een nieuwe baan met onwijs veel leuke en lieve collega’s en een ontmoeting met een potentiële jij. Een potentiële liefde. De laatste maanden ben ik meer en meer bezig met het rustiger worden in mijn hoofd en mijzelf te omringen met positieve energie. Het lukt me. Als er wat naars gebeurt kan ik het al gauw aan de kant zetten. Dat was voorheen wel anders, ik kon er dan dagen mee in mijn hoofd zitten. Soms weken… Maar, er gebeurt zoveel. Zoveel moois. En alles wat ik nu voel, heb ik in tijden niet meer gevoeld. Is dit het geluksgevoel waar ik zo naar heb verlangd al die tijd? Is het dan toch mogelijk dat ik de liefde nog eens mag ervaren? Mag het eindelijk berg opwaarts gaan? 

Jij bent mijn antwoord op die vragen. En nee ik wil die druk niet op je leggen, maak je geen zorgen. Ik bedoel daarmee dat jij dus rust hebt gebracht in mijn hoofd en daardoor kan ik mijzelf de ruimte geven voor andere mooie dingen in het leven. Ik was namelijk zo bang om voor altijd te verlangen en nooit te ervaren. Maar doordat ik dat gevoel nu weer voel, doordat ik met jou, mijn hoofd tot rust kan brengen, ben ik rustig. Dankjewel. Laten we van elkaar leren. Zo leer ik van jou mijn ruimte te nemen en te genieten van alles om mij heen, ook leer ik van jou dat je lekker moet doen wat je niet laten kan. Ga je dromen achterna en leef. Hopelijk kan je ook wat van mij leren of iets in die richting en vind je mij ook interessant genoeg om samen te ontdekken en te leven. Wie weet, en zo niet, dan laat ik je gaan. Ik wil jou niet belemmeren in jouw leven, want jij bent jij en ik ben ik. Samen kunnen we misschien prima samen leven, maar laten we elkaar wel de ruimte geven voor ieder ons eigen ding. En als het blijkt dat een van ons er niet meer bij past, bij dat perfecte of bijna perfecte plaatje, dan laten we elkaar los. Maar voor nu, laten we samen genieten.

Ik ben zo benieuwd naar jou. En als het goed zit, mag jij dit eerst allemaal lezen voordat het online gaat, mocht je er dan nog niet zijn, dan hoop ik door middel van deze brieven, jou over de drempel te trekken en je eindelijk mag ontmoeten. De liefde.

Ik droom over je. Ik denk aan je. Ik fantaseer over je. Doe jij dat ook over mij? Je weet misschien wel al dat ik nogal een spirituele kant heb. Zo niet, dan weet je dat nu. Ik zou zo graag willen kijken of wij een match zijn, hoe onze energie samen is. Maar ik wil het niet meer daar vanaf laten hangen. Ik zie om mij heen stellen waarbij op spiritueel vlak ze zogenaamd perfect zijn, maar waar de realiteit totaal het tegenovergestelde is. Ik wil niks op dat vlak ons laten beïnvloeden. Dat spirituele, houd ik wel lekker bij mijzelf, dan kan ik het lot en het universum hun ding laten doen over onze samensmelting, ons samenkomen. Ik ga met mijn nieuwsgierige bek geen slechte karma oproepen. En al helemaal geen liefdes god in de weg staan. 

Lieve jij, ik hoop dat we elkaar snel in de armen sluiten en elkaar in de ogen kunnen aankijken. Hopelijk is dan een blik genoeg en voelen we dat het goed zit. Hopelijk is dat gevoel van thuiskomen daar snel.

Liefs, 

Fièra.

Hoi lieve jij, 

Even alles over een andere boeg. Deze is ook aan alle boys in mijn DM. Geef de hoop maar op. Niet jij, maar hun. Ik ben niet makkelijk en dat heb ik nu al heeeeel vaak gedeeld, maar even serieus. Het schrikt me af hoe veel toenadering mannen zoeken via mijn DM. Ik word knettergek ervan. Ik bedoel gewoon een ‘Hoi alles goed?  Ik vind je er wel interessant uit zien op je profiel, laten we afspreken.’ maakt mij nou niet echt nieuwsgierig naar jou. Slide in mijn dm, begin een goed gesprek, praat over vanalles en nog wat, hou samen met mij het gesprek gaande, praat met me tot diep in de nacht en kom daarna met een idee voor een afspraakje. Dat geldt ook voor jou trouwens. Praat met me, laten we samen tot diep in de nacht hele gesprekken voeren tot we onze ogen niet meer open kunnen houden. 

Maar, alsjeblieft, als ik even niet reageer, word dan niet zo’n irritant figuur dat vraagtekens gaat sturen, op elke story van mij gaat zitten reageren, op elke online activiteit van mij meteen weer een berichtje stuurt. Als het goed zit, maak je dan geen zorgen, ik stuur je vanzelf weer. Respecteer gewoon het feit dat ook ik een eigen leven heb, werk, vrienden, familie, mijn huisje en mijn beestjes hier thuis en niet te vergeten, ik. Ik heb ook tijd voor mezelf nodig soms en ik irriteer me echt mateloos aan mensen die mij dat niet gunnen of die dan juist zielig gaan zitten doen, omdat ik even niet omkijk naar hun. Ik respecteer jouw tijd, jij de mijne, deal? 

Over irritaties gesproken… Ik irriteer me snel, aan kleine dingen, maar vaak meer aan herhaaldelijke kleine dingen. Dingen zoals, 3x hetzelfde vragen of zeggen terwijl ik al heb gevestigd dat ik je hebt begrepen. Mensen die in een verhaal 7x hetzelfde mededelen of die juist een eeuw doen om uiteindelijk bij hun punt aan te komen. Ook irriteer ik mij mateloos aan mannen die na een boer of scheet die ik laat ‘bah’ of ‘ieuw’ zeggen. Mannen die om shit heen draaien in plaats van gewoon vertellen wat ze willen. Of, en dat is mijn grootste irritatie, mensen die shit groter maken dan dat het is. Verhalen over vanalles, maar dan het onder een mega vergrootglas leggen en er een of ander mega verhaal van brouwereren, terwijl je gewoon letterlijk een kerel vriendelijk naar me zag lachen. Je weet zijn intenties niet, laten we er dan ook niet iets groters van maken dan het is. IRRITANT. 

Jaloezie kan ook irritant worden. Gezonde jaloezie bestaat, maar ga niet shit voor mij verbieden. Sta open voor een gesprek, vertel je gevoelens, dan doe ik dat ook. Eerlijkheid is het meest belangrijk, dus laten we over alles praten voordat we alles groter maken dan het dus is en jaloezie ons kapot maakt.

Jij zal ook wel jouw irritaties hebben en geloof me, ik ben een irritant mens, dus deel ze met me. Ik wil graag rekening met jou houden, zoals ik verwacht en hoop dat jij dat ook met mij doet. Het is geen lange brief deze keer, omdat ik je niet wil afschrikken. Dit zijn mijn irritatie puntjes in het kort. Er zijn er vast nog meer, maar die zijn vooral gericht naar de wereld om mij heen, niet naar mijn relatie. Laten we die irritaties samen bespreken. Jij en ik even lekker klagen over de wereld om ons heen. Lekker lachen en klagen, om ons vervolgens opgelucht en vrij te voelen. Ik kijk uit naar onze gesprekken. Ik kijk uit naar ons. Jij ook? 

Liefs,

Fièra.

Hey lieve jij, 

Het valt me op dat tegenwoordig bijna iedereen op zoek is naar iets casuals. Geen vastigheid, maar gezelligheid. Zekerheid willen we niet, onzekerheid brengt avontuur. Geen idee hoe jij daarover denkt of hoe jij daar in staat. Hoe ik er in sta weet ik wel. Zekerheid, vastigheid, liefde. Daar ben ik aan toe, dat wil ik voelen en beleven. Waarom is dat in deze tijd iets zeldzaam? Waarom vinden we dat tegenwoordig gek of abnormaal? Wat is er nou zo eng aan vastigheid en liefde? Of is daar niks ergs aan maar zijn we allemaal gewoon wat getraumatiseerd door onze voorgaande relaties? 

We hebben allemaal onze oude liefdes. Vlammen die op zijn gegaan in rook. Liefde dat 180 graden gedraaid is en dus om is geslagen in haat. Of blinde liefde die is omgezet in pijn. We hoeven niet allemaal nare gevoelens te hebben bij onze oude relaties, we hoeven ook niet allemaal boos te zijn of ruzie te hebben met onze oude vlam. We horen er ten alle tijden over te kunnen praten. Wat je misten, wat je fijn vond, wat niet leuk was en wat wel. Zie het niet als vergelijken en maak van dat jaloerse gevoel een begripvol gevoel. Begrijp elkaar en leer van elkaars verleden. Op die manier kan je het gaan zien als elkaar beter leren kennen in plaats van het in het negatieve te trekken. Met jou wil ik samen over alles kunnen praten dus ook over jouw en mijn verleden in de liefde. Over de mijne is al veel te lezen hier op mijn blog, natuurlijk deel ik veel, maar niet alles met iedereen hier. Ook ik heb mijn privacy, net als jij. Toch weet jij nu al meer over mij, als ik over jou op dat gebied. Om een of andere redenen is dat onderwerp bij ons nooit aan het bod gekomen. En als we elkaar nog niet eens gesproken hebben, dan is er echt nog zoveel te bespreken. Toch gebeurd het vaak dat ik naar iemands hele verhaal luister, begrip toon en een ander de ruimte geef om zijn gevoelens te uiten, maar wanneer ik dan mijn beurt krijg, de ander na de hand niks meer van zich laat horen of snel afhaakt. 

Ik ben altijd 100% eerlijk. Ook naar jou. Ik ben geen makkelijk mens. Ik waarschuw iedereen daarvoor. Ik weet van mezelf dat ik enorm emotioneel ben, nee geen enorme jankbal, maar ik switch gewoon vaak tussen emoties. Ook ben ik echt overgevoelig. Kom je bij mij aan met een slecht gevoel, een negatieve aura, dan neem ik dat snel over. Ik voel met je mee, letterlijk. En dat vreet me soms op. Ik handle het niet altijd even goed. Daarom hoop ik dat jij mij de tijd kan geven, om weer tot mezelf te komen. Ik ben me er zelf namelijk enorm van bewust. Je zal altijd precies weten wat ik op die momenten nodig heb, ik zeg het precies. Maar alsjeblieft, als ik je vraag om me even met rust te laten, doe dat dan ook. Ik kom vanzelf bij je terug, ik bied mijn excuses oprecht aan en ik zal je weer laten zien hoeveel ik van je houd. Maar ook ik ben een beschadigd mens, ook ik heb mijn beschadigingen en onzekerheden door vorige relaties. En zoals jij, jouw begrip voor mij toont, zal ik dat voor jou doen. 

Mocht je er klaar voor zijn, kijk ik er enorm naar uit om naar een enorm vreselijke hipster tent te gaan en daar samen onder het genot van een heerlijke koffie of thee, te praten over jouw verleden, jouw voormalige liefdes, of heb je die niet echt gehad? In dat geval laten we praten over wat jij verwacht van de liefde in de toekomst. Want, als het nog niet tot je door was gedrongen, ik wil jou leren kennen. Alles wat je met mij wil delen, wil ik maar al te graag aan horen. Ik wil jou alle ruimte geven die jij nodig hebt, als ik dat ook mag natuurlijk. 

Het verleden is een deel van ons die we soms maar al te graag willen vergeten, praten kan daar een prima verwerkingsproces voor zijn, maar ik snap ook dat je daarom niet altijd alleen met mij wil praten. Dus no worry, niet alles moet, alles mag. Dus gaat het mij niets aan, dan gaat het mij niets aan. Want ik vertrouw jou, als jij mij ook vertrouwd. Daar draait liefde ook om, vertrouwen, elkaar de ruimte geven, begrip tonen en elkaar in elkaars waarden laten. Ik beslis niet voor jou, jij beslist niet voor mij. We zijn allebei mens, we zijn allebei volwassen en we kunnen allebei prima beslissen wat het beste is voor onszelf. Je mag altijd je zorgen uitspreken en je oplossingen of ideeën delen, maar de eindbeslissing maken we zelf en daarin moeten we elkaar respecteren. 

Lieve jij, ik hoop dat we op dit vlak op een lijn liggen met elkaar. Dat ons verleden niet de toekomst moet bepalen, maar wel gezien mag worden als een deel van ons, als mens. Laten we samen afspreken om een drankje te doen. En laten we de tijd uit het oog verliezen door alle gesprekken die we samen kunnen voeren. Ik kijk er naar uit, ik hoop jij ook. 

Liefs,

Fièra.

Hoi lieve jij, 

daar zijn we weer. Ons momentje samen. Even de tijd besteden aan elkaar. Ver weg maar zo dichtbij en zo intiem. Want ook vandaag wil ik je wat vertellen. Ik moet wat aan je kwijt. Hoe zeker en gelukkig ik door het leven zweef, hoe harder de strijd binnenin mij er aan toe gaat. Ik ben onzeker, liev. Heel onzeker…

Ik heb liefde gekend, maar ook veel van het tegenover gestelde. De drie relaties die ik tel, die voor mij echt als relatie tellen. Zijn drie relaties waar ik ook verschillende angsten heb opgelopen. Of zoals het tegenwoordig erg ‘in’ is om te noemen, ‘trauma’s’. Ik haat dat woord, ik noem het angsten en onzekerheden. Ik vertrouw geen enkele man… Ja tuurlijk, ik ben een open boek, je kan mij alles vragen en ik antwoord je vast en zeker. Maar mijn echte onzekerheden liggen op een heel ander vlak. Door dat ik juist een open boek ben, kennen veel mensen mijn ‘verhaal’ wel. Mijn levenslijn, tijdlijn, rode draad van mijn leven, zeg maar. Toch kennen die mensen mij niet, naar mijn gevoel in ieder geval. Je kan mijn verleden wel gehoord of gelezen hebben, maar je weet alsnog niet wie ik ben als persoon. Mijn innerlijk, mijn manier van leven, reageren en praten. Maar je weet absoluut mijn onzekerheden niet. Want lieve jij, ik ben de koningin op het gebied van verbergen… 

Word wakker met een lach, ga slapen met een traan. Dat ben ik. Ik ben bang. Bang voor de toekomst vooral, maar ook bang voor het nu. Alles voelt onzeker en ik ben streng voor mezelf. Ik heb doelen, beelden van de toekomst. Maar als er dan een keer een andere bocht in de weg zit naar dat doel, dan raak ik van binnen in paniek. Letterlijk een innerlijke error. Een van mijn ergste onzekerheden, die dus dagelijks in mijn hoofd spookt, dat is de liefde. Want, ik heb het idee dat ik op de weg naar liefde letterlijk van de weg ben geraakt en nu door een zandvlakte slenter. Of beter gezegd, ik kruip en ik huil. Wat doe ik verkeerd, is mijn denkwijze niet realistisch, zie ik signalen die er niet zijn, heb ik mezelf op een te groot voetstuk gezet? Geen idee, maar dat ik de weg naar de liefde kwijt ben is wel duidelijk. 

Je zal het ondertussen wel gemerkt hebben, het is nu ook chaos in mijn hoofd. Ik begrijp ineens niks meer en ik zit te trillen en te huilen terwijl ik dit aan je schrijf. Waarom, waarom vinden mannen mij alleen maar leuk voor mijn lijf? Waarom proberen ze te doen alsof ze interesse tonen om vervolgens mij het bed in te praten of nog erger, foto’s en filmpjes van mij willen waarop ze mijn geilheid alleen kunnen bewonderen. Want lieve jij, dat ervaar ik tot nu toe alleen nog maar.. Ik heb je nodig. Jij, jij die mij wel bewonderd voor wie ik ben. Ik. Vera, die van zweverige avonden houd, lacht met donkere humor, elke dag bezig is met fashion om vervolgens de hele dag in mijn huispak op de bank te liggen. Ik die gewoon geapprecieerd wil worden en het wil voelen. Niet alleen maar met woorden, maar gewoon de hele energie die erbij komt kijken, dat warme gevoel. 

Ik ben ook nooit zeker van mijn zaak. Ik vraag mezelf duizenden dingen op een dag af. Dan vraag ik mij af of jij mij wel echt ziet zitten. Of de liefde echt oprecht is. Waarom ben ik het waard? Waarom ben ik jou waard? Jij wordt aanbid door vele anderen en daar geniet je vast met volle teugen van. Wat wij delen, deel je vast en zeker ook met zoveel andere tegelijk. En groot gelijk heb je, want wie ben ik nou om mezelf zo op een voetstuk te zetten bij jou. Dat is niet mijn taak, dat is de jouwe. Of vergis ik mij nu weer. Ben ik wel belangrijk voor jou? Delen we echte passie en meen je alles wat je met mij deelt. Denk je echt zo vaak aan mij, zoals je mij dat verteld. En sta ik echt op een voetstukje bij je, waarop jij mij ook echt bewonderd? 

Ook ben ik bang dat ik nooit goed genoeg zal zijn voor iemand. Dat het blijft bij oppervlakkig contact en verlangen naar puur en alleen mijn lichaam en geilheid. Dat ik te gecompliceerd ben voor de liefde. Een te grote uitdaging. Te vermoeien wellicht. Bang dat er niemand op deze enorme aarde mij aan kan voor wie ik ben. Dat ze wel willen proberen maar nooit zullen volhouden. Een van mijn grootste angsten, sterven zonder ooit echte liefde te hebben gevoeld en meegemaakt. Lieve jij, ik ben bang. 

Haal mij please uit mijn onzekerheid en vertel mij waar we staan. Mijn hoofd loopt soms over. Het draait zoveel overuren. Het lucht enorm op om mijn onzekerheden met je te delen. Nu vraag ik mij af wat jouw onzekerheden zijn. Waar ben jij bang voor? Waar twijfel jij aan? Heb jij ook het gevoel dat er nooit een wederhelft zal zijn waarmee je alles kan doen en laten? Delen jij en ik onze angsten of heb je er meer of minder? Ben jij er wel, of schrijf ik dit met een totaal verkeerde illusie dat je bestaat? Verlos mij uit mijn lijden. 

Lieve jij, mijn hart doet pijn & ik jank op dit moment. Niet omdat ik mezelf zielig vind, maar tranen van angst en mijn hart heeft pijn door het verleden. Ik ga je met rust laten. Volgende keer zal ik mijn best doen wat zekerder over jou te zijn. Vertrouwen hebben in jou en mij. Vertrouwen hebben dat het allemaal goed komt. Lieve jij, we zijn weer een stapje dichter bij elkaar. 

Liefs,
Fièra.

Lieve toekomstige liefde, 

het is zover, we gaan beginnen, opnieuw, vanaf het begin. Ik ben zodanig gegroeid en ben zoveel wijzer geworden dan dat ik al was. Ik ben klaar voor je. Vanaf nu zal ik je schrijven, tot wij elkaar eindelijk hebben gevonden. Het wordt romantisch, vies, gezellig, diep, zweverig en ga zo maar door. Ik haal alles uit de kast om jou via deze weg, maar ook in het dagelijks leven te versieren, jouw aandacht, jouw reactie te krijgen. 

Vandaag dacht ik weer aan mijn leven, ik overliep het weer even. Ik zat op de bank en dacht aan mijn heerlijke vrije, vrij gezellige, vrijgezellen leven. Weekenden aan de cocktails, het bed daarna delen met de barman. De lol die ik heb met mijn vrienden over mijn veel te losbollige acties. Ik leef en ik geniet er echt fucking veel van! Toch als ik dan af en toe niet genoeg leef en even met mezelf alleen ben, dan komt dat gemis naar een wederhelft weer naar boven. Want dit alles, behalve het bed delen met de barman, is zoveel leuker met een maatje aan je zij…

Dus daarom heb ik besloten om via deze weg jou te schrijven. Mijn toekomstige liefde. Ondertussen zit ik waarschijnlijk ergens op het terras met een cocktail en duw ik wat eten achter in mijn nek, omdat ik leef, maar ik hoop dat je dit leest en toenadering naar mij zoekt. 

Ik schreef je deze brieven al een lange tijd geleden, maar ik heb nu pas het juiste gevoel dat ik nodig heb voordat ik deze kwetsbare brieven met je deel. Ik wil nog zoveel meer met je delen, maar helaas kan dat niet allemaal zo openbaar. Ik geef mezelf al enorm bloot via deze weg, maar alleen als we samen zijn, recht tegenover elkaar, zal ik volledig naakt kunnen gaan. Letterlijk & figuurlijk, natuurlijk, want we zijn nou eenmaal beesten toch? 

Geen idee wie je bent, wat je doet, waar je bent, maar deze verhalenreeks is voor jou. Een soort instructie boekje over mij. Wat je kan verwachten, waar je mee te maken krijgt. Van alle ellende tot al het leuks. Ik wil het via hier met je delen. Van lieve verhalen tot de meest spannende gedachten. Jij mag het allemaal lezen, je ogen sluiten en het je voorstellen hoe het zou zijn. En als je dan alles hebt gelezen en nog voor mij wil gaan en we kennen elkaar nog niet of we weten nog niet van elkaar dat er meer is dan alleen vrienden  / kennissen / volgers / likers of weet ik het wat, bel me, app me, DM me dan. Laten we samen het avontuur aangaan, het leven verkennen en de liefde bedrijven.  

Wie je ook bent, ik fantaseer vaak over jou en mij. In veel verschillende vormen. Verschillende personages, die uiteindelijk een geheel blijken te vormen en overeenkomsten blijken te hebben. Het komt er op neer dat het niet uitmaakt hoe je van buiten bent, waar ik naar verlang is diepgang. Zowel in de slaapkamer als aan de keukentafel. Gesprekken die leiden tot discussies, soms een ruzie, waarna we elkaars standpunten kunnen respecteren en daarna de liefde bedrijven als nooit tevoren. Lange avonden samen met of zonder een drankje maar in ieder geval vol humor en gelach. Met buikpijn en tranen in onze ogen naar bed, waarna we samen met een lach op ons gezicht in slaap vallen en de volgende ochtend elkaar vol lust en liefde aankijken. Dagen dat we spontaan de wereld verkennen. Samen, soms alleen, waarna  we achteraf de ervaring, belevenissen en lessen met elkaar delen. 

Het perfecte plaatje. Echte liefde. Twee zielen, een gedachten. Pure verlangen naar elkaar, oog voor geen ander. Helemaal top, niet helemaal realistisch. Ik droom er elke avond over, ik masturbeer er regelmatig op los met deze gedachten. Toch weet ik dat met mij dit geen realistisch beeld is. Ik ben geen makkelijk en perfect mens. Ik ben overgevoelig, een enorme stresskip en ik huil ook erg snel, van geluk, maar ook zeker van verdriet, spanning of boosheid.  Ook ben ik overenthousiast, praat ik veel, lach ik irritant en ben ik erg aanwezig. Ik irriteer me al vaak zat aan mezelf, laat staan aan een ander. Ik kan niet liegen, ben soms te eerlijk en direct en zeg ook soms dingen voordat ik aan de gevolgen heb gedacht. Niemand is perfect en met die gedachten zweef ik door het leven. We hebben allemaal onze minpunten en dit is alleen nog maar mijn innerlijk. Maar daar hebben we het later wel over. Geduld. Als je dat nu al niet hebt, dan kan je beter stoppen met lezen, want bij mij heb je ook veel geduld nodig. 

Ik ben slecht in keuzes maken, maar ook weer goed. Deze zin was daar dus een perfect voorbeeld van. Ik zoek zoveel in een man. Goede seks, een maatje waarmee ik kan lachen, iemand die geduld heeft met mij, iemand waarmee ik alles kan delen en volledig mezelf kan zijn. Maar ik zoek ook de diepgang. Voor mij is diepgang toch wel de definitie van liefde. Het woord liefde maakt me langzaam ook echt misselijk. Maar diepgang, daar verlang ik naar. 

Diepgang. Wanneer is die er nu echt van beide kanten? Geen idee. Het enige dat ik weet is dat als de diepgang en het warme gevoel er is, het perfect is zeg maar, dat je dat dan ook echt voelt. Je merkt het aan elkaars lichaamstaal. Blikken die spreken, het warme gevoel dat voelt als thuiskomen. Dat is liefde. Zonder te praten, weten wat een ander bedoeld. Zonder praten, weten dat een ander jouw aanwezigheid wel of niet nodig heeft. Liefde. Echte liefde. Liefde is diepgang, warmte, thuiskomen. 

Lieve toekomstige liefde, ik hoop dat je dit leest, dat je voelt dat jij het bent. Dat jij en ik, wij horen te zijn en dat je uitkijkt naar meer. Volgende verhalen over mij en jou. Fantaseer jij over mij? Dan doe ik dat over jou. De volgende brief zal snel verschijnen. 

Liefs, 

Fièra.