Categorie: Geen categorie

Dag lieverd, 

we zijn een bericht verder, een stap dichterbij. Daarom vind ik dat ik je wel lieverd mag noemen. Toevallig ben ik nu in zo’n mood. Ik zal je ook wel eens gewoon vriend noemen of mattie, broer, neef, Harrie, Henkie. Vaker dat je dat hoort, dan lieverd, schatje, moppie, lieveling. Gewoon, voor de leuk. Vind ik wel grappig. Dat is mijn humor. Maar dat is voor later. Nu ben ik in een zweverige, romantische mood. Ik wil je graag aan het denken zetten over romantiek. Romantiek tussen jou en mij. Wat je van mij kan verwachten, hoe ik romantisch ben, maar ook hoe ik zou reageren op jouw romantische kant. Want lieve schat, wat ik al eerder heb gezegd, ik ben niet makkelijk. Ook niet op het gebied van romantiek. Misschien ken je mij al wel veel langer en weet je dat al. Maar toch wil ik het je nog eens vertellen en laten beleven. 

Romantiek is al een gevalletje apart. We zien het allemaal zo anders en we willen het allemaal wel een beetje ervaren. De een houd er meer van dan de ander. En we uiten het allemaal op miljoenen manieren. Maar de manier hoe ik romantiek ervaar, zal wel teveel zijn of misschien te weinig. Geen idee eigenlijk hoe jij jouw romantiek uit. Op dat gebied ken ik jou nog niet. Of wel? Heb ik het toch goed gedacht. Is dat toch jouw manier van romantiek. Ach, we komen er vast vanzelf achter. 

Hoe denk jij erover, als we samen koken? Zachtjes de muziek op de achtergrond aan. Een van ons die tussendoor langzaam de tafel dekt, terwijl we al kokend en opdekkend gesprekken over onze dag voeren. Waarna we samen aan tafel de shit die in de wereld speelt bespreken en daarover speculeren en fantaseren. Wat vind jij daarvan? Ik vind het best romantisch namelijk. Soms een kaarsje aan, soms niet. Maar altijd een luisterend oor voor elkaar zijn. De tijd samen appreciëren. Geen telefoons. Gewoon jij en ik. Geen afleiding van buitenaf. Romantiek is voor mij het maximale uit het minimale halen. Geen bloemen elke dinsdag, geen ontbijt op bed elke zondag. Geen date night een keer in de maand. Gewoon even die tijd tijdens het avondeten, helemaal alleen samen, even jij en ik, niks of niemand anders. Focus op elkaar. Heerlijk lijkt mij dat. Dit zie ik ook als ik bij mijn ouders eet. Misschien dat dat het is? Omdat ik het vaak zie, dat ik er daarom zo naar verlang? Geen idee. Vast en zeker. Een ding weet ik wel, dit is wat ik romantisch vind. 

Je maakt me gelukkig als we samen een hele avond shit aan het ontdekken zijn. Seks, het menselijk lichaam, complottheorieën, de sterren, het hiernamaals. Samen dingen uitdokteren. Alles zeggen wat er in ons opkomt. Google erbij halen en samen praten over wat we geloven en wat niet. Jij die mijn toekomst probeert te voorspellen met tarotkaarten, ik die jouw toekomst probeer te lezen in je handen met behulp van een YouTube video. Samen speculeren over hoe lang de aarde nog zal bestaan. Wat er allemaal goed of fout gaat in de toekomst. Of er over zoveel generaties nog wel kinderen gemaakt kunnen worden via de natuurlijke weg. Noem het maar op. Dit is romantiek voor mij. De aandacht 100% naar elkaar gericht. Je niet laten storen door de buitenwereld.

En nee ik verwacht dit niet elke avond, elke dag, elke week. Want ik weet ook dat er buiten jij en ik, nog vele andere geliefde zijn. Hun hebben onze aandacht en aanwezigheid ook nodig, samen en apart van elkaar. En dat mag, dat is ook nodig! Maar als we dit eens in de zoveel tijd samen ervaren. Dan is dat echte romantiek. Echte liefde. Ik haal mijn geluk uit de kleinste dingen. Of is het toch allemaal niet zo klein? wat denk jij, lieve jij? 

Waar je niet mee moet aankomen is een overvloed aan cadeautjes, een bed met rozenblaadjes, een heel huis vol kaarsen, een ingehuurde muzikant, een bad vol schuim, berichtjes vol hartjes en kusjes. En please, overspoel me niet dagelijks met complimenten, dat haalt de magie van een compliment af. En alles wat ik zojuist zei, haalt eigenlijk heel het oog voor elkaar weg. De aandacht die je volledig voor elkaar hebt, vergaat door alles wat er omheen aan het gebeuren is. Ook de berichtjes vol emoji’s. Dat haalt sowieso altijd gewoon het bloed onder mijn nagels vandaag, maar de irritaties zijn voor later. Er zullen mensen zijn die dit juist enorm romantisch vinden. Prima hoor, no biggie, maar helaas dan ben jij niet degene waarover ik fantaseer. En als dit een keer gebeurt, knap ik niet meteen af hoor, als het met een lach kan, dan kan ik er prima mee lachen en ervan genieten. Maar please verwacht niet van me dat ik serieus er op in ga. Zo zit ik helaas gewoon niet in elkaar. Dit is voor mij meer om te kutten, dan echte romantiek. Voor mij althans.

Ik ben erg direct en soms breekt dat de sfeer. Heel de romantiek, in een paar woorden, helemaal naar de kut. Sorry alvast, maar zo ben ik gewoon. Dus eigenlijk geen sorry, want ik kan er niks aan doen. En zo wel, dan doe ik er toch niks aan, want ik wil niet veranderen. Niet meteen bang zijn, het valt wel mee. Soms heb ik een dag even niet mijn roze bril op, soms hebben mijn hormonen het voor het zeggen en bepalen zij mijn mood van de dag. Soms, niet altijd dus. Ik zal altijd een luisterend oor zijn en een emotionele steun. De schouder waar je altijd op mag leunen. Jouw levende dagboek. Jij vertelt, ik luister. En vise versa. 

Lieve schat, laten we samen snel de romantiek ontdekken. Of hebben we dat al eens gedaan? Heb jij het net zo ervaren als dat ik deed. Voelde jij de spanning en warmte, net zoals ik die voelde. Droom je deze nacht over mij? Dan zal ik deze nacht weer over jou dromen. 

Liefs,

Fièra.

Soms heb ik zo sterk het gevoel dat ik voor altijd deze mindset ga houden… Gewoon omdat het al jaren een terugkerend gedoetje is. Elke keer om de bepaalde tijd val ik terug in mijn oude routine. Toch is mij nu beloofd dat ik nu niet bang hoef te zijn, ik heb gewoon nooit de juiste hulp gehad is mij verteld. En dan nog hou ik in mijn achterhoofd dat het misschien toch anders zal zijn. Je kan mij ergens niet wijsmaken dat ik altijd dus de verkeerde hulp heb gehad. al die jaren… 

Het is nu begin november 2020. Ik zit nu al thuis sinds eind juli 2020. Bijna vier maanden kom ik weinig tot niet mijn deur uit en denk ik vaker aan verdwijnen dan aan terug verschijnen… Ben ik gewoon depressief geboren of valt hier ook nog van te genezen, denk ik vaak. Ben ik dan zo ingesteld dat ik mezelf gewoon graag de nesten in werk en mezelf graag kwel of is het echt gewoon pech wat ik heb in mijn leven. En what the actual fuck is de definitie van normaal?

Door de pandemie die de afgelopen maanden de wereld in zijn macht heeft, zie je ineens hoeveel mensen met zichzelf in de knoop zitten. Daar waar ik me eerst enorm aan ergerde, is nu ook mijn zorg naar mijn medemens groter geworden. Ik kan mij namelijk maar al te goed voorstellen dat niet iedereen zich sterk kan opstellen tegen zijn of haar gedachten net zoals ik dat doe. Ik snap echt wel dat niet iedereen nog de kracht heeft om te vechten tegen de depressie of angsten. Dus ik maak me nu ook al zorgen om al die mensen om me heen… Dat kan er ook wel weer bij. Ik heb mezelf, voordat ik dus begon met deze reeks, gezworen niet over heel die Covid-19 pandemie te schrijven, maar ik kom er niet onderuit. Genezen in deze tijd lijkt niet te kunnen. Waar mijn psycholoog mij verteld, dat ik meer naar buiten moet en onder de mensen moet komen, vertelt een man met een bril genaamd Mark mij, dat ik binnen moet blijven, zo veel mogelijk…. De tijd waarin we leven is gek, maar voor mij is het vooral heel tegenstrijdig en voornamelijk erg zware periode. En niet alleen voor mij, ook voor zoveel anderen… 

In 2018 begon ik mijn blog eigenlijk meer om mijn gedachten kwijt te kunnen. Naarmate ik meer in de shit kwam, was mijn doel vooral om mensen even de ogen te doen openen. Don’t be like me. Nu is het meer om te laten zien dat je niet alleen bent. Je leest hier wel mijn leven, maar je herkend er wellicht shit van jezelf in. En dat is ook de bedoeling, want, mijn lekker dier die dit leest, je bent niet alleen mop. 

Iets wat ik haat, maar dan ook echt uit het diepste van mijn hart haat, is zelfmedelijden, de slachtofferrol omarmen. Een ding wat mijn moeder mij altijd heeft geleerd, al vanaf dat ik klein ben, al vanaf dat de eerste ex mijn leven verneukte, was dat je mag vallen, mag huilen, janken, krijsen & schelden, maar dat je ook weer op moet staan, met alle schrammen die je er bij oploopt en daarmee door moet gaan. Ik ben het zelf dus gaan benoemen als “De ladder des levenslessen.” Ik heb een stront hekel aan mensen die jaren in die slachtofferrol blijven hangen en vol zitten met zelfmedelijden. WE FUCKING GET IT. Move the fuck on. 

(LET OP!! Dit is van toepassing op soortgelijke gebeurtenissen als die je op mijn blog leest, I get it, er zijn dingen die je niet kan vergeten in je leven en je beschadigen for life. )

Ik ben een strijder eerste klas a mattie! Mij krijg je niet zomaar klein. Al twee fucking jaar dat ik mijn ellende van mij af schrijf, al twee jaar blijf ik roepen dat shit goed komt. Nu gaan we het derde jaar in. Jullie lezen dit het vierde jaar van mijn blog. 2020 released in 2021. Ik zit nu aan blog nummer vijf in november 2020 en heb jullie er twaalf beloofd tegen begin volgend jaar. Elke maand één nieuwe. Komt goed. Alles komt goed. Ik fix die shit wel. De komende 2 maanden schrijf ik alles op. Alles wat in mij opkomt, alles wat er toen gebeurde… Toen… Alles wat er gebeurde vanaf het moment dat ik wist dat Jeremy, niet meer tegen zou kunnen komen, nooit meer… Alles vanaf het moment dat ik thuis zat en wat leven als een fucking kluizenaar inhoud.  

Fièra.

Een drukken dag. Vroeg opstaan, mezelf voorbereiden op de dag die komen gaat, eerst naar de psycholoog, daarna gaan we rustig naar de fysio en doordat ik mama heb gebeld, ook nog even spontaan besloten om even langs mijn ouders te gaan nadat ik lekker had gesport. Klinkt voor andere als een prima dag, voor mij, voelde dit als een zware last. Het vraagt 100x meer inspanning dan dat ik alleen even ga sporten bij de fysio of alleen even naar de psycholoog. Eenmaal thuis heb ik 2 katte kinders die hun aandacht ook nodig hebben, die ik ze dan ook met alle liefde geef, op dat moment voelt dat als ontspanning, maar zodra ik mij volledig ontspan op de bank en even een beetje doelloos tv wil kijken, gaat het mis. De hoofdpijn slaat toe, de nekpijn komt ook even kijken. Door alle inspanning neem ik een totaal verkeerde houding aan. Daar kom ik die avond dan weer lekker achter. pleuriszooi, kut, tering, tyfus inspanningen. Een vooral, tering tyfus kut ontspannen. Waarom moet ik in hemelsnaam mij ontspannen? De pijn is niet het enige, mijn gedachten gaan er dan ook lekker op los

Ik scrol doelloos door insta terwijl op de achtergrond Martien Meiland alles bij elkaar gilt omdat er water uit de wasmachine is gelopen. Ondertussen kijk ik door mijn herinneringen van mijn insta story’s. Ik vroeg mezelf af hoe lang ik mij al zo voelde, dat down en depri gevoel. Dat was niet moeilijk. Regelmatig geef ik kleine hints, kleine hulp kreetjes op mijn story wanneer ik weer afdwaal. Niet voor aandacht, gewoon als waarschuwing. “stoor mij niet, laat me met rust. Ik ben nu niet mezelf.” Sinds 2018 geef ik deze shit al aan. Het jaar dat ik ook mijn blog begon, het jaar dat ik weer terug ging bij Jer. Het jaar dat mijn leven tot nu toe een heel stuk lastiger heeft gemaakt. My doom year.

Wanneer ik door die herinneringen heen scroll kom ik een foto van Jer tegen. De datum erbij en de tekst laten zien dat we net weer bij elkaar kwamen na al een mislukte poging samen in één woning. Waar kort erna we samen besloten toch maar weer samen te gaan wonen. Noem het naïviteit, i don’t know. Maar ook kom ik teksten tegen die ik deelde van Tomson Darko, op insta ook wel bekend als @Psychokillerblog. Teksten waarvan ik vergeten was dat ik ze had opgeslagen. Ik kijk terug in mijn opgeslagen posts en vind een mapje genaamd ‘PsychoKillerBlog’, waarin ik dus alle teksten opsloeg die ik van toepassing vond voor mezelf. Ik las ze opnieuw en schrok van de teksten, toen waren ze al toepasselijk, nu nog steeds. Zoveel, niet alleen veel opgeslagen posts, maar ook veel herinneringen die naar boven komen en tranen die naar beneden rollen.  Je spookt zo in mijn gedachten elke dag, dat als er maar 1 ding aan bod komt wat mij doet denken aan ons, aan de slechte tijden, maar ook aan de mislukte dates die ik na jou nog heb gehad, breekt er weer zoveel in mij. Elke dag die twijfel aan mijzelf. “Wat doe ik mis?” “Waar heb ik dit aan verdiend?” “Wat heb ik gedaan waardoor dit mij overkomt, hoe kan ik het oplossen?” “Wat mankeert er aan mij?” “Waarom is het zo makkelijk om mij pijn te doen?” Pieker gedachten, elke fucking keer.

Dit is nu mijn bijna dagelijkse routine. Opstaan, voorbereiden, inspannen, ontspannen, pijn, piekeren, janken, slapen en opnieuw. De angstaanvallen worden minder, doordat ik weinig weg ga. Voor de rest, puur ramp.

Waar is de oude ik? Waar is Vera? Wie ben ik? Waarom ben ik zo? Komt hier een einde aan? Hoe is het om gelukkig te zijn? Kan iemand van mij houden?

Fièra.

Zoals velen zelf hebben ervaren en meegemaakt, is het een vreemd jaar. Soms een up, maar voornamelijk veel downs. Vele ervaren 2020 als een klote jaar, waar het voor mij eigenlijk gewoonweg weer zo een jaar is. In het leven maak je fouten, word je gekwetst, pijn gedaan, gebroken, soms door andere, meestal door je eigen keuzes, acties, beslissingen. We raken er emotioneel van op honderdduizend verschillende manieren, soms zien we dan ook even geen uitweg meer. Newsflash, dit gaat je de rest van je leven nog gebeuren. Helaas bestaat het leven ook uit kut situaties, maar in plaats van ons er meteen klote door te gaan voelen en onszelf niet graag meer zien en dergelijke, zouden we er onze lessen uit moeten gaan halen. Laten we leren van de situaties, goede en slechte. Dat zijn onze momenten waarin we face to face staan met onze levenslessen. Dit is jouw leven en jouw verhaal. We zouden eens kunnen proberen te leren van alle omstandigheden, onze pijn om te zetten in kracht, onze fouten erkennen en daarmee sterk in je schoenen te staan. Want wanneer jij laat zien dat jij je fout erkend en wanneer jij laat zien dat je leert uit situaties van zowel jezelf als die van een ander, laat je zien dat je sterk bent, dat je kracht haalt uit het leven. JIJ mag er zijn en zo ook jouw imperfecties! LET THEM BE, en zij laten jou ook zijn. 

Shit begint bij jezelf, zeker waar, maar het kan nooit kwaad om elkaar een klein beetje te helpen. Wanneer iemand je pijn doet of je teleurstelt, ga eens in gesprek en luister naar die gene, leg jouw kant uit, met alles waarmee jij het als een nare situatie hebt ervaren en laat daarna die ander uitspreken waarom diegene zo gehandeld heeft. Zo kom je er achter dat je 9 van de 10 keer weer door een deur kan met die ander. Niet zoals vanaf het begin, maar toch weer een stuk in de juiste richting. Helaas is het leven niet altijd in onze voordeel en zoude we soms de tijd terug willen draaien om het net even wat anders te kunnen doen. Helaas is het leven niet zo een feestje en is het echt aan onszelf om de situaties te herstellen. Het lucht oprecht op om je fouten te erkennen en de strijdbijl te begraven. Niks voelt fijner en lucht meer op dan een goed gesprek. Ook spreek ik uit ervaring dat dit natuurlijk niet altijd de oplossing is. Soms is niet meer praten en juist laten varen de enige en beste optie. Ook dat is een keuze die je maakt, waaruit je leert en die je mee neemt verder in je leven. 

Levenslessen. Mijn jaar tot nu toe zat er vol mee. Elke dag weer, leren, leren, leren. Het sloopt, het breekt, het maakt je moe. Toch heb ik er enorm veel kracht uit weten te halen. Ik ben me gaan focussen op mezelf. Door mijn paniekaanvallen en mijn angsten moest ik wel. Ik moest leren van elke situatie om mijzelf beter te gaan leren begrijpen. Ik moest leren mijn rust te pakken wanneer het allemaal dreigde te escaleren. Ik moest mezelf en mijn gevoel leren kennen. Elke dag was ik bezig met 2 Dagen later. Plannen, voorbereiden, zeker zijn dat alles wat ik had gepland ook echt zo kon verlopen. Dag op voorhand nog eens checken. Tot moment dat het moest gebeuren, nogmaals de planning doorlopen. Dit kon gaan om een container aan de weg te zetten, boodschappen doen of een reisje maken naar Eindhoven. Niks was zomaar mogelijk zonder kans dat ik in paniek kon raken. Dit gebeurde dan ook. Ik moest gaan werken. Ik kreeg mezelf er niet toe gezet. Mijn benen voelde zwaar, licht in mijn hoofd, paniek. Er ontweek een klein ding van de planning, hierdoor kwam paniekaanval 1, ziekmelden dan maar, paniekaanval 2, want shit, ik ben nodig op het werk, ik heb beloofd te komen werken, er wordt op mij gerekend, oke, dan blijven we 1 dag thuis om bij te komen. Helaas tevergeefs. De paniek aanvallen kwamen de dag erna terug. En bleven terug komen. Elke dag weer. Dankzij de huisarts kreeg ik een doorverwijzing naar de psycholoog. Dit zou mij 2 maanden wachttijd betekenen. Hell no, dacht ik, maar het is niet anders. Omdat ik al dik 4 weken thuis zat, door naar de bedrijfsarts, dagen voorbereiden, eenmaal daar, lichtelijk in paniek, collega 1, in de wachtkamer, eenmaal weg, collega 2 komt net terug van ook een afspraak… Eenmaal aan de beurt kreeg ik een andere doorverwijzing naar een psycholoog die mij eerder zou kunnen helpen dan de andere. Top. Fijn. Maar van werken nog lang geen sprake. In deze toestand was ik nergens toe in staat, daar was de bedrijfsarts het wel over eens. Oké, naar buiten, collega 3, probeert te praten maar heeft gelukkig door dat ik daar niet op zat te wachten. Terug bij de bus, besluit in pap te bellen dat ik onderweg ben om bij hun te komen eten. Lekker spontaan bij mijn ouders eten dacht ik. Tevergeefs… spontaan iets doen zit er dus niet in… eenmaal op het station dacht ik max 15 min te moeten wachten en dan de bus te kunnen pakken naar mijn ouders. Helaas. Half uur minstens. Ik raak in paniek en bel mijn vader. Ik zeg hem dat ik naar huis ga en ik zoek mijn trein op. Ondertussen probeer ik de tranen de baas te zijn, en zie ik dat ook mijn trein nog een half uur op zich laat wachten. Mijn vader aan de andere kant van de telefoon merkt dat ik volledig in paniek raak en besluit zonder enige twijfel mij op te halen, ook dat duurt een half uur maar dat stelde me wel gerust. Eenmaal buiten, wachtend op mijn vader, merk ik dat ik in elkaar gedoken schichtig om mij heen kijk, ik voel me aangestaard en ongemakkelijk, en jep daar komt ie, de nuchtere bad trip…

Het stomme is dat dit niet alleen bij “lange” reizen gebeurt, maar dat dit ook voor kan komen als ik boodschappen aan het doen ben aan het eind van mijn straat. Nog geen 100 meter van mijn huis… Het komt er allemaal op neer dat je jezelf niet meer onder controle hebt. Ja ik weet dondersgoed hoe je in bepaalden situaties moet handelen, maar zodra die aanval komt, raak ik de controle kwijt en daarbij mezelf. Je bent weg van deze wereld. Je gaat slecht zonder maar enige drugs of drank te hebben aangeraakt. Je gaat stuk, elke keer een beetje meer… Maar we leren elke keer ook weer een beetje meer… Voorlopig zit spontaan iets plannen er niet in voor mij. Dat heb ik wel geleerd. Voorlopig nog even niet, maar ik voel me sterk met de gedachten dat ik ooit op een dag weer spontaan kan zeggen: “laten we in Brussel een wafel gaan halen en daarna in de Ardennen een stukje gaan wandelen!” Zonder planning, zonder voorbereiding, gewoon lekker spontaan zoals ik een paar jaar geleden dat ook kon.

Nu lijkt alles een ware hel, een eindeloze donkere put, maar diep vanbinnen weet ik, dat er in die put een ladder staat, gebouwd van alle lessen die in hier uit haal. De ladder des levenslessen. Mijn ladder naar wellicht een beetje succes, maar vooral de ladder naar mezelf. Sterkere, wijzere, zelf. 

Fièra.

Wat je ziet aan de buitenkant, is niet altijd een weerspiegeling van wat zich vanbinnen afspeeld. Integendeel, de mensen die zich het grootst voor doen, zie net wat te aanwezig zijn, die net wat te vaak de clown uithangen, zijn vaak van binnen niet degene die jij ziet aan de buitenkant. Sinds 21 Juli thuis, vanwege mijn mentale gezondheid. Iets wat je niet zal zien aan de buitenkant, maar wat mij sloopt vanbinnen. Ik kom mijn huis niet meer uit, nee niet door de covid-19 zooi, maar door mijn paniekaanvallen. Ze komen uit het niks en voelen aan als een nuchtere bad trip, je wil vluchten maar je kan niet vluchten, je krijgt het honds benauwd, je wordt net zo zenuwachtig net als vroeger voor de schoolmusical maar dan op een slechte manier, alsof je gedwongen een podium op moet. Kort samengevat, een nuchtere bad trip. Door dat ik dus de laatste tijd enorm veel van die paniekaanvallen heb, is de drempel van mijn voor en achterdeur hoger dan de euromast. Ik durf niet meer naar buiten, bang dat ik mij in een situatie breng waar al deze gevoelens naar buiten komen. Verder zal het geen verrassing meer zijn dat ik al jaren een depressie heb. Ja tuurlijk heb ik zo mijn goede en slechte periodes gehad, maar de depressieve gedachte zijn er nog altijd en waren steeds maar tijdelijk even weg na weer een traject bij weer een andere hulpverlener. Het is een vicieuze cirkel waarin ik mij bevind. 

Er gebeurt iets kleins – het triggered trauma’s – Die put is er weer – Ik val in die put – Ik zie geen uitweg meer – Psycholoog in – Traject doorlopen – Goed afronden met een zelfverzekerd gevoel – Psycholoog uit – Denken dat ik shit onder controle heb en het aan kan met de tips en tricks van Mr of Mevr de Psycholoog – Er gebeurt iets kleins. 

Nu is het geen nieuws meer dat ik dit jaar heel erg slecht begonnen ben, door dat ik nieuws kreeg dat Jeremy is overleden. (Lees “Een brief aan mijn ex.). En daarna dat er binnen de familie oude koeien uit de sloot werden gehaald die ik er niet echt bij kon gebruiken. Toen kwamen we massaal thuis te zitten of meer thuis te zitten door onze beste Covid-19 en toen had bijna iedereen wel mentale shit omdat we ineens heel erg met onszelf bezig moesten zijn. Ik werd gek. Werk was mijn uitweg, mijn afleiding, de plek waar ik even niet aan mezelf moest denken maar vooral aan dat het product zo snel mogelijk bij de patiënt aan kwam. Totdat mijn rechter schouder weer eens dacht van “OH HOI ik ben ontstoken en jij gaat nu even daar je hoofd op focussen.” Dat was de druppel. Ik hield het een paar weken vol. Daarna ging ik nog maar 6u per dag werken en daarna meldde ik mij ziek. 

Ik was ten einde raad. Weer zakte ik in een put, weer zag ik die uitweg niet en weer had ik het gevoel alsof ik een bad trip had terwijl ik geen drugs had aangeraakt. Ik heb de huisarts gebeld voor een afspraak en dezelfde dag mij ziek gemeld op het werk. Mijn schouder was de druppel die ik nodig had om de dokter te bellen en te vragen naar antwoorden, want what the fuck is er mis met mij?! Als hij had gezegd “die kan ik je niet geven” dan was ik er nu niet meer geweest. Gelukkig zei mijn huisarts dat het goed ging komen, dat we er werk van gaan maken en dat we nu eindelijk antwoorden gaan krijgen. Duidelijkheid. En fack wat houd ik toch van duidelijkheid. Als ik met duidelijkheid kon trouwen had ik dat meteen gedaan! Ik kreeg een doorverwijzing waar ik al bang voor was, maar waar ik ergens ook op hoopte. Psychiater. Degene die je beoordeeld, bestempeld en plat legt met medicatie. Dat laatste, daar ben ik als de doods voor “medicatie” dat woord echoot op de achtergrond in mijn nachtmerries. Stel je voor dat ik dadelijk aan de antidepressiva moet voor de rest van mijn leven omdat mijn lichaam te lui is om Serotonine aan te maken, zodat ik wat gelukkiger kan zijn…. Stel. Je. Voor…. Angsten, angsten en nog eens angsten, dames en heren ik stel jullie graag voor aan mijn toestand in mijn hoofd. Gelukkig stelde mijn huisarts mij mega gerust door te zeggen, dat ze niet zo makkelijk medicatie voorschrijven maar eerst mee gaan kijken naar andere oplossingen. Ik gok dat hij aan mijn ogen wel kon zien hoe bang ik was voor medicatie aangezien ik uit mijn ogen keek, als een hert die recht in de koplampen van de auto kijkt voordat ie aangereden wordt. Toen hij zij dat ze eerst mee zoude denken aan andere trajecten, die ik misschien nog niet gehad zou hebben, kon ik mij weer ontspannen en was ik weer wat geruster. Ik kreeg de verwijzing mee en ik maakte de afspraak. Ik heb nu het idee dat er eindelijk iets gaat gebeuren wat al veel eerder had moeten gebeuren, maar thanks to 2020 and all of it’s crap, heb ik nu een moment om naar toe te leven.

Duidelijkheid. 

Fièra.

Jeremy, 15/07/1996 – 25/01/2020*

Lieve, niet altijd zo even lieve, lieverd.

We hebben goede tijden gehad samen, maar er was meer haat en nijd die naar boven kwam. In mijn hoofd heb je nog veel gespookt die 2 jaar na onze relatie. En ineens was je weg, weg onder ons, weg van het leven. Maar weg uit mijn hart zul je nooit gaan. We hebben gelachen maar vooral veel gehuild. We waren als water en vuur, geen combi maar toch konden we niet zonder elkaar. Jeremy, je hebt mij heel wat ellende bezorgt, waar ik nog steeds mee zit, maar mijn ellende is op te lossen gelukkig. Vanbinnen heb ik zoveel pijn om te denken dat dit voor jou de enige uitweg was, want ondanks alle haat, overheerste er de liefde. Ik hoopte dat ik je op een dag tegen zou komen, dat het goed met je zou gaan. Mijn hart breekt elke keer opnieuw bij de gedachten dat ik je nooit meer van mijn leven tegen kan komen. Want, allerliefste, jij was mijn allereerste echte liefde. En ik weet nu ook dat ik dat ook voor jou was. Hadden we dit maar uitgesproken naar elkaar. Misschien had dat dingen veranderd. Het zal voor altijd in mijn hoofd blijven spoken dat ik misschien je leven had kunnen verlengen als ik net wat sterker was geweest en de ellende nog net wat langer over me heen had laten gaan. Sorry Jeremy voor alle ellende die jij en ik samen hebben doorgemaakt. Sorry dat ik opgaf en de relatie stop zetten. Sorry dat ik uit het huis gegaan ben en jou daar alleen heb achter gelaten. Ik hou nog steeds van je, maar het is tijd dat ik je los ga laten. Je was niet meer te redden en ik kon je gedachten niet veranderen. Jeremy ik hoop zo dat jij je rust gevonden hebt. Maar dit zijn de laatste woorden die ik aan je kwijt wil. Ik ga je losmaken uit mijn gedachten. Vanaf nu leef jij verder in mijn hart. Jeremy, ik hoop zo dat je mij vergeven hebt, en het allemaal kon begrijpen waarom ik ben gegaan. De liefde die ik voor jou heb gevoeld zal altijd de liefde blijven die ik zal koesteren. Mijn eerste echte liefde. 

Ik weet dat het nu te laat is, maar ook jij bent en blijft voor altijd de eerste echte liefde van mijn leven. Jij en ik, het was echt. Wat ben ik blij dat ook jij echt van mij hebt gehouden en  dat onze liefde warm genoeg was dat we het beiden ook echt hebben gevoeld. Het spijt me dat ik je niet heb kunnen helpen, dat ik je uitweg niet heb kunnen zijn. Maar ik wil je bedanken voor de liefde, voor de lieve woorden die je over mij zei tegen je  vrienden en jouw mama. Ik wil je bedanken voor jou. Dankjewel lieve schat dat ik de echte jou heb leren kennen en dankjewel dat ik jou eerste echte liefde mocht zijn. Jouw mama wist mij te zeggen dat jij je besefte dat je het had verkloot, dat je boos was op jezelf dat je mij hebt laten gaan, ik hoop dat je deze woede nu niet meer bij je draagt en weet dat ik je vergeef. Het is beter geweest dat we ieder onze eigen weg namen. We konden niet samen, maar ook niet alleen. Lieve Jeremy, we deelde heel veel haat & soms ook liefde. Ik heb je  gemist, ik hield van je. Ik ga je niet meer missen, maar ik blijf voor altijd aan je denken. Op mijn hart getekend. Ik hoop dat je de strijd met jezelf hebt kunnen eindigen en jij nu je rust hebt gevonden. Jij zult voor altijd een deel uitmaken van mijn leven. 

❤ 

Fièra.

Een nieuw decennia, een nieuw hoofdstuk. Ik zou mij gelukkig moeten voelen, met mijn eigen huis, mijn 2 eigen beestjes. Ik heb zowat alle ingrediënten van geluk, maar toch blijft er mentaal van alles misgaan.Op mijn blog lees je al bijna 2 jaar eigenlijk alleen maar mijn ellende… Althans zo stel ik het mij  voor hoe jullie dit alles zien. En weer vertel ik jullie  mijn troubles.

Dit jaar voelde al raar aan. Het jaar tweeduizend twintig, het jaar waar ik alweer 22 jaar werd en waar ik mij al vanaf dag 1 niet zo comfortabel bij voel. Niet mijn leeftijd, maar de tijd waarin ik leef. Sowieso vind ik de wereld van de dag van vandaag nogal  fucked-up, maar ik schaam mij ook net wat te vaak voor mijn eigen generatie. Drugs is normaal, respectloos zijn naar anderen en de aarde zelf is de normaalste zaak van de wereld. En de mentale issues van vele worden uitgesproken maar genegeerd. Met deze post wil ik sommige even wakker schudden, jullie bewust maken van de wereld waarin wij leven. Via mijn verhaal hoop ik jullie een beetje te kunnen bereiken.

Mijn jaar begon, zoals elk jaar, met mijn verjaardag. Eerlijk gezegd weet ik er maar vrij weinig vanaf, omdat ik een soort van black-out heb gekregen wat er allemaal voor 4 februari is gebeurd. 4 Februari kreeg ik een bericht van mijn beste vriendin. Ze moest praten… Die avond zat ze hier op de bank en vertelde  ze mij het verschrikkelijke nieuws dat Jeremy, mijn ex, mijn eerste echte liefde, was overleden aan een overdosis. De grond zakte onder mij weg en mijn hart stopte even. Het drong niet meteen door, maar het kwam wel degelijk aan. 2 Dagen later ontving ik een berichtje van mijn ex-schoonmoeder, we spraken af dat ik eens langs zou komen. Ik wilde weten wat er gebeurt was… En ik  wilde antwoord op vragen waar ik al 2 jaar mee rond liep. Jaren heb ik mij afgevraagd of Jeremy wel echt van mij hield of dat ik er gewoon keihard ingetrapt was…

Lieve Jeremy,

Ik weet dat het nu te laat is, maar ook jij bent en blijft voor altijd de eerste echte liefde van mijn leven. Jij en ik, het was echt. Wat ben ik blij dat ook jij echt van mij hebt gehouden en  dat onze liefde warm genoeg was dat we het beiden ook echt hebben gevoeld. Het spijt me dat ik je niet heb kunnen helpen, dat ik je uitweg niet heb kunnen zijn. Maar ik wil je bedanken voor de liefde, voor de lieve woorden die je over mij zei tegen je  vrienden en jouw mama. Ik wil je bedanken voor jou. Dankjewel lieve schat dat ik de echte jou heb leren kennen en dankjewel dat ik jou eerste echte liefde mocht zijn. Jouw mama wist mij te zeggen dat jij je besefte dat je het had verkloot, dat je boos was op jezelf dat je mij hebt laten gaan, ik hoop dat je deze woede nu niet meer bij je draagt en weet dat ik je vergeef. Het is beter geweest dat we ieder onze eigen weg namen. We konden niet samen, maar ook niet alleen. Lieve Jeremy, we deelde heel veel haat & soms ook liefde. Ik heb je  gemist, ik hield van je. Ik ga je niet meer missen, maar ik blijf voor altijd aan je denken. Op mijn hart getekend, voor altijd in mijn gedachten. Ik hoop dat je de strijd met jezelf hebt kunnen eindigen en jij nu je rust hebt gevonden. Jij zult voor altijd een deel uitmaken van mijn leven. ❤

Nu ik alles weet wat ik moest weten, kan ik eindelijk jou gaan verwerken en dingen een plek gaan geven. Hier krijg ik alleen weinig tijd en ruimte voor. Privé, binnen de familie zijn er ook weer dingen  aan de hand. Mijn steun is daarbij nodig en dat vreet ook weer energie. Vervolgens staat de hele fucking wereld op zijn kop door een pandemie. Naast mijn eigen crisis, heb ik nu ook een familie en een wereldcrisis ernaast. Op internet zie ik mensen van mijn generatie die lak hebben aan de situatie in de wereld en hier stoor ik mij mateloos aan. Het maakt me boos en dus ook dat vreet energie als een malle. Er zijn mensen in mijn directe omgeving die getroffen worden door het virus en die mensen verloren zijn eraan. Het stoort mij dan ook dat niemand zich beseft hoe  serieus de situatie is. Grapjes mogen altijd, maar denk even verder dan je neus lang is. Mensen die lak hebben aan de regels, sterf. Meer kan ik er niet over kwijt.

De wereld maakt mij boos, maar ik ben vandaag op een punt dat ik even alleen nog aan mezelf denk. Mijn gezondheid. Niet alleen omtrent de pandemie, maar ook omtrent mijn mentale gezondheid.

ik ben op…

Laat mij maar dit jaar even met rust. Ik wil geen feestjes, ik wil geen “jawel ga mee, een feestje is goede afleiding”, ik wil zelf kiezen. Ik wil gerespecteerd worden om mijn keus. Als ik een keer niet antwoord op je berichtje of reactie, nou, fucking, en!!!! Dan heb ik gewoon even geen fucking zin in je berichtje te beantwoorden, dan ben ik even bezig met mezelf, met mijn eigen fucking shit op een rijtje zetten en het enige fucking ding dat ik je vraag is om mij dan even met rust te laten!

I need this year to heal myself.

Tuurlijk je mag mij altijd appen, maar ik zal dus niet altijd meteen antwoorden. Ik ben je niet vergeten, ik kom er later op terug. Ik heb jullie allemaal in gedachten bij me, jullie zijn allemaal speciaal voor me en ik waardeer iedereen die in deze tijd in mijn leven is, want met jullie ben ik zover gekomen! Dit jaar zullen  mijn meldingen van social  media’s uitstaan (behalve WhatsApp). Dit doe ik voor mijn eigen rust. Hiermee kies ik wanneer ik lastig gevallen wil worden met the socials.

Dit zou dan ook de enige en de laatste blog zijn van dit jaar. Volgend jaar ga ik er mijn tijd in steken, dit jaar neem ik even pauze van alles.

Ik hou van jullie allemaal! En…

Alles. Komt. Goed.

xxx

Fièra.

Jeremy Pires 15/07/1996 – 25/01/2020 ✨

I loved you, forever in my heart.

Afwezig, niet echt happy, down, een beetje sad. Dit is de beschrijving die ik afgelopen week hoorde van meerdere collega’s over hoe ik erbij liep afgelopen weken. Niks is minder waar, ik ben er even niet bij. Zoals ik al eerder heb laten weten in een vorige post. (Alles komt goed) Ben ik, sinds dat ik alleen woon, mezelf KEIHARD tegengekomen. Ten eerste de vraag: “hoe dan?” beantwoorden gaat niet. Er is geen “hoe” in jezelf tegen komen. Het is wel heel heftig.

Bij iedereen is het anders, bij mij is het mentaal heel erg zwaar, erg fucked up wel. Het is dus echt niet even niks om op jezelf te gaan wonen of er even helemaal alleen voor staan. Deze shit is confronterend. Ben ik dan zo erg verwend geweest? Ja, op veel vlakken wel. Pap deed graag een klusje voor me zoals dingen ophangen of iets opruimen of iets klaarmaken, en mama stond financieel altijd klaar voor mij & elke avond stond er eten op tafel. Maar niet op alle vlakken, veel heb ik zelf moeten doen, ondervinden, ontdekken. Zonder enige steun van iemand. Maar op de liefde van mijn pap & mam kon ik altijd rekenen. Dus ja, verwend genoeg denk ik dan.

En dan verhuis je, 15min. verder dan je thuis bij paps & mams. En zo ben je ineens 24/7 alleen, zonder enige afleiding voor die stemmen in je hoofd.

Veel van jullie weten mijn volledige verleden. Veel van jullie weten dan ook hoe depressief ik ben geweest, hoe diep ik heb gezeten en hoe veel fucking therapeuten ik heb gehad. Een depressie is heftiger en zwaarder dan jezelf tegen komen, maar jezelf tegenkomen is vooral, heel, erg, vermoeiend. Eenzaamheid komt daar ook bij kijken. Het is zo lastig uit te leggen, maar het “jezelf tegenkomen” bestaat vooral bij mij uit spontanen jankbuien & daarbij tegen jezelf zeggen “WTF”. En dan dit 2x op een dag. Soms meer, soms net 1 minder. Het is gewoon mega lastig uit te leggen wat ik nu precies allemaal voel, ik ben vooral gewoon moe. Heel, erg, moe.

Met de feestdagen die aankomen, komt er ook wat stress bij kijken. “Wat doe ik aan?!” “Wat moet ik kopen voor diegene” “en what the fack ga ik doen met nieuwjaar?” Dusssss: Een rokje met roze blouse en bijpassende hakken. €15 Euro was het budget, daar ga ik een klein beetje overheen, maar ze verdiend het wel. En niks. Dit nieuwjaar blijf ik thuis, alleen. Alleen ook niet echt, ik ben met mijn 2 muisjes, Mio & Minous, maar verder met niemand. Dit wordt anders, dit wordt nieuw, dit wordt een leerproces, een soort van zelfdiscipline test. En mijn verjaardag die eraan komt? Het liefst overslaan…

Het huishouden is de afgelopen week niet gebeurd en ik ben zo moe. Zo moe. Dat ik dat pas dit weekend ga doen… gelukkig ben ik dan een week amper thuis en dus niet veel afwas. Maar daarna, mijn verjaardag. Ik ben zo anti plastic, dus ik haal kartonnen shit in huis en vermijd de afwas. Ik heb nondeju vakantie… en ik ben echt zo moe… Dus mocht je mijn verjaardag straks vergeten of niet langskomen? Zeg dan dat dat je cadeau aan mij was, rust. Nee hoor, je bent welkom! Echt waar! Maar wees dan niet getreurd als ik de deur open doe ik mijn Micky onesie & Uggs. Want ik ben gewoon moe.

Sorry als ik je niet lief heb aangekeken afgelopen weken & sorry als ik afspraken vergeet. Ik ben er even niet helemaal bij. Ik ben op weg naar de echte ik.

Fijn weekend.

Fièra.

Ps. I.v.m. de feestdagen zal er vrijdag 27 december geen blog online verschijnen. Merry Christmas & Geil nieuwjaar allemaal ❤

Ligt het aan mij, of kan je echt het heel erg warm krijgen van de manier hoe iemand zich verwoord? Soms kan ik weg zwijmelen als ik iemands woorden lees of iemand op een hele fijne manier hoor praten. En nee, niet persé iemands accent, maar de manier waarop ze met hun woorden spelen. Woorden die je hoort dansen of juist woorden die op een heel prettige manier worden geplaatst in een zin. Zinnen die zo fijn zijn opgebouwd dat je ze kan voelen. Oh wat woord ik geil van je als je zo praat, schrijft, jezelf uitdrukt. 

Als ik lees, dit kan een boek zijn, maar ook een blog of verhaal van iemand anders, kan ik het heel erg genieten van de manier hoe mensen zich verwoorden. Maar er is meer. Een stem. Iemands stem doet zo verrekte veel. Het is niet alleen fijn om naar te luisteren, maar je kan je er veilig door voelen. Bij een diepe, lage, rustige stem, heb ik dat bijvoorbeeld. Het kan zomaar zijn dat als iemand tegen mij praat en die gene een hele fijne stem heeft, ik niet luister naar wat die persoon mij probeert te vertellen, maar dat ik puur geniet van de stem. No worry, ik word er echt niet ineens botergeil van of zo. Nee ik kan me er prima gewoon fijn bij voelen, het creëert een rust in mij. Bij het lezen van boeken probeer ik mij heel erg de stemmen in te beelden van de personages. Het is dan zo grappig hoe je bij een wat minder leuke personage meteen een vervelende stem matched. 

Dwayne Johnson. Het is geen geheim dat hij mijn celebrity crush is en dat is niet voor niets zo. Ja hij is een echte grote knuffelbeer in het lichaam van een reus, maar hebben jullie hem ooit horen praten? Deze man zijn stem laat mij smelten. Zet gerust een bandje aan waar hij uren aan een stuk iets verteld, ik word er kalm en rustig van. 

En dan heb ik nog mijn eigen stem. Als ik mijn blog aan het schrijven ben en ik heb ‘m klaar, lees ik ‘m altijd even hardop voor, voor mezelf,  als een soort check of het klopt zeg maar. Mijn stem vind ik dan ook heel prettig om naar te luisteren, maar laat mij please mijn bek houden in alledaagse gesprekken. Damn, wat heb ik een rot stem. Ik klink alsof ik de baard in de keel krijg op een vrouwelijke manier. Mijn stem slaat regelmatig om. En dan die verschrikkelijke lach van mij…. Maar genoeg daarover, woorden, stemmen, daar ging het over. 

Mensen die mij heel goed kennen, weten dat ik WhatsApp niet heel chill vind. Appen in het algemeen vind ik onpersoonlijk en kut, maar vooral een groot irritatie puntje op de manier hoe mensen appen. BEL ME PLEASE! Met bellen verwoord je je meestal gewoon beter. Dit is ook de reden dat ik dus bijna altijd FaceTime met vrienden en familie. Je snapt de ander beter en met FaceTime zie je iemands uitdrukking ook nog. 

Ik hoop ooit die ware man te vinden die bellen, dus niet FaceTime, net zo fijn vind als ik. Dat we samen uren kunnen luisteren naar elkaars stem. Genieten van de manier  waarop de ander spreekt. Opgewonden raken van de combinatie, stem & woorden en zo naar elkaar verlangen op een veel specialere manier, dan elkaar  elke dag zien en alle gelegenheid te hebben om maar te doen wat je wil… Wind me op met je alledaagse verhalen, fantasieën, dromen, doelen. Vertel me waar je aan denkt. Wind me op. Oh wat woord ik geil van je. 

Diepgang, in stem, woorden, zinnen & verhalen. Daar word je pas echt geil van!

Fièra.

Beste ex, 

Daar ben ik weer. Ik schrijf je weer een brief, weer een die ik niet echt naar je verstuur. Dit keer niet omdat ik het niet durf of omdat ik er nog niet klaar voor ben, maar dit keer niet omdat ik niet weet waar je bent en of je er nog wel bent. Maar dus, ik schrijf je weer, dit keer, omdat ik toch nog wat dingen aan je kwijt wil. 

Het is gek hoe onze – toch wel korte – relatie, zoveel impact op mij heeft gehad. Het is best wel gek dat ik er nog best wel vaak aan denk. Ik denk veel aan ons en hoe alles zo heeft kunnen lopen. Ik denk er vaak over wat ik fout heb gedaan en wat jij fout deed. Denken… Steeds weer nadenken over onze hele slechte tijden, maar zeg eens eerlijk, we hebben ook hele fijne tijden gehad samen. We zijn ook lief voor elkaar geweest, toch? 

Beste ex, ik wens je nog steeds niet het allerbeste toe. Je hebt veel aan mij beschadigd. Al een tijdje probeer ik te daten. Afspreken met mannen en ze beter te leren kennen. Het lijkt steeds zo mis te gaan door mij. Ik ben zo opzoek naar een beetje liefde. Dat beetje liefde dat ik net te weinig heb gehad van jou, denk ik. En steeds gaat het zo mis. Ik heb wantrouwen in de man. Steeds is er een stemmetje in mijn hoofd of een onderbuikgevoel, dat er iets niet helemaal goed is. Ik stort mij volledig in een ‘relatie’, omdat ik anders bang ben dat ze mij anders laten vallen, zoals jij dat zo ineens kon doen. Jij fuckte zo met mijn hoofd. Het bewijs daarvan vind ik terug in onze oude Whatsapp berichten. Waar ik probeer te praten, ga jij het uit de weg en als ik dan boos werd, wist jij het steeds zo te keren dat het allemaal aan mij lag. Als ik alles zo terug lees, dan zie ik pas dat je dat deed, dat manipuleren. Je fuckte zo met mijn hoofd. Daarnaast lees ik ook hele lieve berichtjes. Waarin je tegen mij zegt dat je gek op me bent, verliefd en dat je van me houd. Ik vraag me steeds af wat er van waar is en wat je verzon om zo gebruik van mij te kunnen maken. 

Heb je het ook allemaal zo bedoeld? Was je er zelf van bewust van wat je allemaal met mij deed? Ik heb zoveel vragen voor je. Toch wil ik de antwoorden niet weten. Je hebt me bang gemaakt voor heel veel. Je hebt me bang gemaakt voor antwoorden op vragen die mij zouden kunnen kwetsen. Je hebt angsten bij mij gecreëerd, waarvan ik niet eens wist dat ik ze zo erg zou hebben. Hier ben ik pas achter gekomen toen ik eenmaal op mezelf ging wonen. Ik ben nu alleen, elke dag. Ik heb wel mijn twee kitty cats, maar ik ben alleen in mijn hoofd. Het is eng, het is zo eng om jezelf zo tegen te komen.   

Hoe is het met jou? Ben jij tevreden met waar jij nu bent? Waar jij nu gaat en staat? Ben je trots op alles wat je hebt gedaan in het verleden? Of besef je je wel dat je echt een beter mens moet worden? Ergens hoop ik dat je mij in de gaten hebt gehouden. Dat je af en toe naar mijn Intagram of Facebook kijkt en denkt dat alles goed met mij gaat. Ergens hoop ik ook dat je mijn blog leest en ziet dat het ook slecht kan gaan  met mij. Maar beste ex, laten we eerlijk zijn met onszelf, ondanks al die ellende, blijven we toch zo nieuwsgierig naar elkaar. Blijven we vragen hebben voor hetgeen waar we eigenlijk zo bang voor zijn. Toch? Zeg me als het niet zo is, beste ex. Zeg het me als jij er heel anders over denkt. 

Het is zo gek dat jij nog, na alles wat je mij hebt aangedaan, zoveel door mijn hoofd blijft gaan. Alsof ik je nooit meer uit mijn hoofd ga krijgen. Je staat in mijn hersenen gebrand en je maakte een breuk in mijn ziel die nooit meer herstelt kan worden. De angsten zijn er en zullen altijd een rol in mijn leven blijven spelen. Ooit zullen de angsten vervagen naar de achtergrond, maar ze zullen ook dan nog af en toe naar voren willen komen. Ik blijf ervoor vechten om ze op die achtergrond te houden. Ik blijf er voor vechten om de controle over mijn leven terug  te krijgen en het niet meer van jou af te laten hangen. Zo gek wat  een mens allemaal met je hoofd kan doen. 

Beste ex, kun je mij laten weten als je mijn blog leest? Misschien geeft het mij rust als ik weet dat je leest wat je allemaal met mij hebt gedaan. 

Ik wens je niet veel meer toe.

Fièra.