Fièra.

Hallo daar,

Het geeft mij een goed en fijn gevoel dat jij de tijd neemt om een kijkje te komen nemen in mijn leven. En met name wat er in mijn hoofd allemaal omgaat. Wat goed dat je even de rust neemt en tijd pakt voor jezelf. Even lezen. Goed voor het brein. Laat je meeslepen in mijn verhalen, laat mijn woorden jou leiden en laat mijn zinnen voor je ogen voorbij dansen.

Via mijn verhalen wil ik jou wegwijs maken door mijn brein. Hoe ik denk, hoe ik te werk ga, hoe ik reageer op bepaalde situaties. Ik neem je als het ware mee naar de – normaal voor iedereen verborgen – plek, namelijk de plek in mijn hoofd met al mijn gedachtes. Ik deel alles met je. Ik ben een open boek, letterlijk. Nou ja, open blog dan. Je snapt vast wel wat ik bedoel.

“Wie ben je eigenlijk?” Ik heb zo’n voorgevoel dat dit ook wel in je hoofd zou opgekomen zijn. Mijn naam is Vera, maar jij mag mij Fièra noemen. Je spreekt het uit als ‘Fjerra’. Deze bijnaam is ooit begonnen als Fiera, zoals je het leest, door mijn zus, later gingen vrienden van mij het dus uitspreken als, Fièra. Ik verscheen op deze aardbodem in een kil ziekenhuis kamertje op 2 januari 1998. Geen idee of het is omdat het mijn geboorte datum is, maar ik vind het er wel sexy uitzien als ik het uit typ. Ik hou ook enorm van mijn geboorte jaar, geen idee waarom, het voelt zo goed ofzo. Anyways, ik ben dus geboren, in een ziekenhuis, like a shitload of other people en dat gebeurde allemaal in Geldrop. Ik heb er nooit gewoond. Het grootste deel van mijn leven oftewel, mijn jaren 0 tot en met 19 heb ik in Someren gewoond (een deel van mijn 15-16 sliep ik door de weeks in een internaat in België, maar dat komt later) en daarna ook nog een tijdje in Lommel & Eksel (België), en vervolgens weer terug in Someren en nu woon ik lekker alleen in het ó zó prachtig mooie Helmond!

Mijn leven is niet altijd heel makkelijk geweest. Ik ben de jongste van 3 meiden. Een van 8 jaar ouder, de ander 5 jaar ouder. Hun zijn volle zussen van elkaar en ik ben hun half zusje, maar ons hele leven zeggen we al gewoon ZUS! Niet halfzus. (Ik haat dat woord halfzus). Op de eerste basisschool waar ik zat, ben ik in groep 4 weg gegaan, omdat ik werd gepest. Ik stroomde het jaar erna in groep 5 in, op een nieuwe basisschool. Hier ging het helaas van kwaad tot erger en is mijn hele zelf vertrouwen op zo’n jonge leeftijd naar de klote geholpen. De middelbare schooltijd is niet heel veel makkelijker geweest hoor! Op de eerste middelbare school in Helmond heb ik het 2 jaar mega naar mijn zin gehad, er was wel eens wat, maar het plezier overheerste de nare gebeurtenissen. Helaas deed ik dus niet mijn best op school en moest ik na het 2e jaar een niveau zakken. Op deze school zat dat niveau niet dus moest ik weer verhuizen van school. Prima, dan gaan we naar Eindhoven dacht ik. Ik kende er al een aantal mensen, dus ik dacht dat doen we even. Maar niets is minder waar, ik belande in een ware slangen kuil. Het was een Hell. Ik heb het er nog geen half jaar volgehouden. Ik kreeg doodsbedreigingen, werd meerdere malen publiekelijk vernederd & op de meest crue manier gepest. Ik stopte na een half jaar met school en eindigde thuis. Door het thuis zitten in Someren ben ik maar op straat gaan hangen. Met vrienden blowde en dronken we elke dag, lekker roken op een bankje ergens in een park, flessen wijn jatten bij de AH en die lekker opzuipen op een ander bankje en dan nog even van het zakgeld wat hasj halen om te blowen zodra de zon onder ging, op weer een ander bankje. Ik was ‘van de straat’. Ik leefde voor die lifestyle. En als ik er nu op terug kijk walg ik ervan.

Na dat half jaar moest er een beslissing gemaakt worden. Ik moest weer naar school. Door alles wat er was gebeurt, was een school, waar dan ook in Nederland, geen optie voor mij. Ik koos toen zelf om naar België naar school te gaan. Omdat ik 15 was kon ik niet zelf makkelijk op school komen, maar omdat mijn school een scholengemeenschap was, hadden ze ook een internaat in een ander dorp, die je dan elke keer naar school kon brengen en je weer kon ophalen. Klonk prima, was het ook. Ik kijk nog altijd terug met een hart vol liefde, naar dat jaar en die mensen. Ik ben hun dankbaar. Ik kwam daar als gebroken ziel, een meisje dat niet meer wist wie ze was en wat ze deed met haar leven. Daar ontmoette ik iemand die ik zie als een engel. Als ze dit leest, weet ze dat ik het over haar heb! Met haar ging ik s’nachts op haar kamer naar Ed Sheeran luisteren op de radio. Of slopen samen s’nachts naar een andere kamer om daar te slapen. Een beetje Amerikaanse Campus stijl. Op de school waar ik zat ontmoette ik mijn meest dierbare beste vriendin. Vanaf de eerste dag dat we met elkaar in contact kwamen tot nu zijn we vriendinnen, een vriendschap die ik koester en dierbaar ben. Celine, mijn beste vriendin dus, is een steun en toeverlaat in mijn leven en heeft alle ellende en goede tijden meegemaakt samen met mij die volgde na mijn middelbareschooltijd. Celine bij deze, ik zeg het nooit, maar ik hou van je, chick! De schooltijd in België was prima, niemand moest met mij fucken, want door alles wat ik had meegemaakt en door wat de straat van me had gemaakt, was ik een pitbull geworden. Ik was elk moment klaar om te vechten. Niet fucken met Vera! Na het jaar op het internaat, heb ik mijn scooter rijbewijs gehaald en ben ik elke dag met een 45km/u autootje naar school gereden. Heerlijke tijd. Ik voelde me de baas! Later na mijn 18e met een Opeltje.

In 2017, 19 jaar oud, studeerde ik af in België. Of ja, toen was ik geslaagd voor mijn middelbare! Niet lang daarna, eind 2017 ontmoette ik een oude vlam opnieuw. Jeremy. In de zomer was ik alleen maar bij hem thuis te vinden. Uiteindelijk woonde ik praktisch bij hem in zijn studio in Lommel. De relatie duurde niet lang en met ruzie ben ik even terug thuis gaan wonen in Someren. Vervolgens in december, zat ik bij de McDonalds te eten in Lommel samen met Celine. Ons tafeltje, bij het raam, bij de McDrive. Chillen stoelen, perfect uitzicht om mensen doelloos na te staren hoe ze met geknepen ogen het menu probeerde te bestuderen. Op die dag reed er een auto met daarin Jeremy. Vervolgens op de parkeerplaats zag hij mij weer & stuurde even later een sms. We spraken terug af en werden weer stapel verliefd op elkaar. In maart 2018 besloten we samen te gaan wonen. Hierover lees je meer bij “Een brief aan mijn ex.“

De jaren erna zijn een ware hel geweest. Net zoals mijn half jaar in Eindhoven, maar dan erger. Mijn hele liefdes leven is al een ramp. Ik trok de verkeerde mannen aan, ik val op de brave boys, maar die wilden mij niet, ben ik weer te hard voor ofzo, dus ik trok helaas de niet zo brave boys aan. Die dan weer gebruik van me maakte, omdat hun zagen dat mijn hardheid een schild was om mijn onzekerheid te verbergen. Kortom, liefdesleven, kut.

Ondertussen woon ik in mijn paleisje in Helmond. Ik werk fulltime en heb twee prachtige, 4-voetige, katte kindjes genaamd, Mio & Minous. Ik woon hier sinds september 2019 en ik ben nog wel van plan even te blijven. Zolang ik vrijgezel ben, is er niks of niemand waarvoor ik mijn huisje zou verlaten. Mocht ik de prins in zijn witte schoenen tegen komen en komt ie nou niet echt uit de buurt, dan vertrek ik zo, zonder zorgen. Ik ben dus niet echt gehecht aan de omgeving hier.

Verder ben ik veel bezig met mezelf. Ik moet veel verwerken van mijn verleden en ik heb veel plannen voor de toekomst. Ik wil altijd vooruit en ik ben helaas ook wel heel streng voor mezelf. Dit laatste heeft mij de kop gekost. Hierover lees je meer bij “Wat er toen gebeurde…“

Dit ben ik.

Welkom in mijn hoofd!

Fièra.