Het is zover, we gaan beginnen, opnieuw, vanaf het begin. Ik ben zodanig gegroeid en ben zoveel wijzer geworden dan dat ik al was. Ik ben klaar voor je. Vanaf nu zal ik je schrijven, tot wij elkaar eindelijk hebben gevonden.
Gewoon jij en ik. Geen afleiding van buitenaf. Romantiek is voor mij het maximale uit het minimale halen. Geen bloemen elke dinsdag, geen ontbijt op bed elke zondag. Geen date night een keer in de maand. Gewoon even die tijd tijdens het avondeten, helemaal alleen samen, even jij en ik, niks of niemand anders.
Word wakker met een lach, ga slapen met een traan. Dat ben ik. Ik ben bang. Bang voor de toekomst vooral, maar ook bang voor het nu. Alles voelt onzeker en ik ben streng voor mezelf. Ik heb doelen, beelden van de toekomst. Maar als er dan een keer een andere bocht in de weg zit naar dat doel, dan raak ik van binnen in paniek.
Het valt me op dat tegenwoordig bijna iedereen op zoek is naar iets casuals.
Geen vastigheid, maar gezelligheid.
Zekerheid willen we niet, onzekerheid brengt avontuur. Geen idee hoe jij daarover denkt of hoe jij daar in staat. Hoe ik er in sta weet ik wel. Zekerheid, vastigheid, liefde.
Respecteer gewoon het feit dat ook ik een eigen leven heb, werk, vrienden, familie, mijn huisje en mijn beestjes hier thuis en niet te vergeten, ik. Ik heb ook tijd voor mezelf nodig soms en ik irriteer me echt mateloos aan mensen die mij dat niet gunnen of die dan juist zielig gaan zitten doen, omdat ik even niet omkijk naar hun. Ik respecteer jouw tijd, jij de mijne, deal?
Ik ben mezelf verloren in alle shit. Ik ben niet in de kracht gebleven die ik als klein peutertje al in mij had. Maar lieve jij, ik ben onderweg, en de kracht in mij groeit weer. Ik ben er nog niet, maar ik wil dat je weet dat wanneer die terug is, ik echt ik ben. Aan een ding heeft juf Sas mij weer even helpen herinneren en dat is dat ik niet mag vergeten wie ik nou echt ben en waar ik vandaan kom.
Jij bent mijn antwoord op die vragen. En nee ik wil die druk niet op je leggen, maak je geen zorgen. Ik bedoel daarmee dat jij dus rust hebt gebracht in mijn hoofd en daardoor kan ik mijzelf de ruimte geven voor andere mooie dingen in het leven. Ik was namelijk zo bang om voor altijd te verlangen en nooit te ervaren.
De hoop, de zoektocht, het verlangen vervaagt ook. Het is alsof, hoe langer ik alleen ben, hoe minder ik verlang naar iemand naast mij. Ik verlang naar mooie momenten en bucket list shit die ik wil doen, zodat ik dat later aan iedereen kan vertellen dat ik dat heb gedaan.
Eenzaam. Zoveel mensen om me heen, maar toch het gevoel hebben dat niemand je begrijpt. En dus, eenzaam. Ik heb je zo hard nodig. Jij, die mij gerust kan stellen met alleen maar jouw aanwezigheid. Een blik dat spreekt voor zich, maar voor nu ben je slechts een illusie en kan ik alleen maar over je fantaseren en dromen.
Maaaaaaar, lieve jij, vandaag denk ik aan je. Ik heb het over jou gehad vandaag, of eigenlijk gister nacht met een hele fles rood achter mijn kiezen. Maar het ging echt even over jou en mij. Ik had dit gesprek met een man. Een waarmee ik alleen het bed deel, meer is er gewoon niet. We zaten allebei op de bank, hij aan de ene kant, ik aan de andere. Hij aan de bier en zoals ik al zei, ik aan een zoveelste glas Pinot Noir.
Mocht er iemand zijn die werkt bij Tinder, jullie moeten mij echt eens sponsoren. Anyways, Tinder dus, mijn inspiratiebron voor mijn vele schrijven. Het mooie aan die kut app is, je hebt of continue dezelfde saaie gesprekken of je word ineens van je stoel geblazen door een erg interessante ziel.
Vera x Fièra 