Alles komt goed.

Na heel veel ellende in de liefde, samenwoon drama, rechtszaak na rechtszaak, schulden waar je in verdrinkt, mislukt dating leven. Elke keer weer zeg je tegen jezelf “kom allemaal wel goed” op een een machteloze toon. Even dacht ik dat het toch, heel misschien, niet goed kwam. En dan ineens krijg je een mailtje : 

“Beste mevrouw Raas,

U bent 1e kandidaat voor de woning in Helmond.”

Er ging zoveel door mij heen, hoe ga ik dit betalen, wil ik dit wel, OMG, WTF,  ik kan misschien gaan verhuizen, OMG, IK GA EEN HUIS BEZICHTIGEN!!!!! Alles komt goed?????

Thuis heb ik meteen alles op een rijtje gezet wat ik allemaal nodig had van papierwerk, even met pap en mam besproken of een van hun even mee kon en of ik het financieel wel allemaal aankon. En  toen, even bevestigen dat ik wilde komen kijken. Dit voelde als een “alles komt goed” moment. Tijdens de bezichtiging werd ik bang voor al het werk wat in het huis gestoken moest worden en de centen die ik eraan moest uitgeven om het nog enigszins een beetje ‘Vera’ te maken. Ik  twijfelde, toen der tijd was ik aan het daten met een man die ik leerde kennen via Badoo… Nope geen Tinder deze keer! Het weekend na de bezichtiging was ik bij hem. Ik had tot maandag 9u ’s morgens om alle papieren te uploaden en dan zou de woning van mij zijn. Ik twijfelde zo erg, maar hij zei heel duidelijk “DOEN!”. En hij had gelijk, ik twijfelde wel, maar ik werd ook verliefd op het huisje. Dit huisje had alles wat ik wilde, 3 slaapkamers, een voor- en achtertuin, ruimte voor een toekomst. Dus die zondag heb ik meteen alles wat ze nodig hadden ge-upload. Die zelfde week dat ik bevestigd kreeg dat de woning van mij zou zijn, werd ik ook nog eens gebeld dat ik aangenomen was op het laboratorium. Ook om die baan twijfelde ik als een gek, maar ik wilde het toch wel heel erg graag. Mijn dag kon niet meer stuk.  Een nieuwe baan waar ik net was aangenomen,  een eigen huisje. Alles komt helemaal goed. 

De sleuteloverdracht was geweest en toen begon het. Elk weekend klussen. Er was zoveel te doen, alleen kon ik het nooit hebben gedaan. Met dank aan de lieve mensen om mij heen was alles zo in een maandje gebeurd en kon ik eindelijk  verhuizen! Ik ben gek op mijn lieve huisje. Maar toch voelde ik mij niet gelukkig met dit alles, ik ben mezelf heel hard tegen gekomen. Gelukkig had ik die ‘Rock Bottom’ al bereikt en kon ik dit wel aan, maar toch was het heftig. Ik was eenzaam met heel veel mensen om mij heen… Ongelukkig toch wel een beetje. De man waarmee ik toen daten, deed ineens erg vreemd en voor ik het wist was dat ook voorbij. Ik voelde me nog slechter. Na zoveel mislukte relaties ga je twijfelen aan jezelf, je gaat jezelf overal de schuld van geven. Je word gek van je eigen gedachten, probeert jezelf af te leiden, maar niks werkt. En toen kwam het, marktplaats op  en zoeken naar een herplaats katje, eentje die ook liefde nodig heeft, een die net als ik iemand zoekt om niet alleen te hoeven zijn en die af en toe een dikke knuffel kan geven. Op zoek naar een beetje liefde. 

Daar was ie dan, Mio. Een zwart met een beetje witte kater van 3 jaar, half Siamees,  half Maine Coon en opzoek naar een nieuw goud mandje. Zijn lieve kopje sprak mij meteen aan. Dit was ‘m, Mio. Via marktplaats raakte ik in gesprek met  de vrouw die Mio tijdelijk in opvang had, ze raadde me aan even een kijkje op haar Facebook groep te nemen, aangezien daar meer info over Mio op stond. Daar zag ik dat ze een oproep deed of iemand een ritje  Brabant, Didam kon maken. Dus ik wilde dat wel, Ik ging Mio toch halen die vrijdag, dus die rit kon er wel bij. Ik ben die vrijdag naar Boxmeer gereden om een poes op te halen zonder naam, om vervolgens ter adoptie te worden aangeboden in de opvang waar Mio ook zat. Het was een lief klein beestje, super rustig en de meest lieve oogjes die ik ooit heb gezien. Er was een klik. Als ik mee zong in de auto, deed zij ook mee. Als er een liedje op kwam die niet zo leuk was, zuchtte ik en miauwde zij laag, alsof ze hetzelfde bedoelde. Eenmaal in Didam bij de opvang ontmoette ik Mio. Mio en ik hadden meteen een connectie, alsof we beide aanvoelde wat de ander nodig had. In mijn achterhoofd zat ook nog Minous, zo  had ik haar ondertussen genoemd, dat kleine beestje. Na veel praten  met de vrouw van de opvang en veel te hebben nagedacht wist ik het zeker, ze gaan allebei mee met mij. Goed, terug naar huis met Mio, maar dus ook met Minous, deze twee beestjes zijn mijn engeltjes. Mijn twee lichtbrengers. Mijn twee behaarde liefdes baby’s op vier pootjes. Ik heb hun nodig, en zij mij. 

Dit jaar was raar, heftig, veel, verwarrend, ophelderend, maar vooral heel erg “komt goed”. Ik heb zoveel gevoeld dit jaar, dat ik me even afvroeg of dit wel normaal is om dat allemaal zo te voelen. En elke keer weer zei ik mezelf dat het wel goed kwam. Nadat de rechtszaken klaar waren, voelde ik een leegte… Was dit nou rust??? Ja daaaaaag, Vera en rust is niet normaal, geen combi… Of mag dit even, gewoon heel even? Daarna kwam het besef dat ik verdronk in de schulden en met de juiste begeleiding zit hier gelukkig nu ook rust in, afbetalen als een motherfucker, maar hey, ik kom de maanden door, dus alles komt goed! En nu heb ik twee kleine monstertjes die mij steunen en afleiding geven als ik  er even niet meer doorheen kom. Twee monstertjes waar ik zo blij mee ben en niet meer zonder kan. Ik kan ze al mijn liefde geven die ik  in mij heb en dat voelt goed. 

Oké, kijk even naar mij, bijna 22, door veel teringzooi gegaan en ik sta nog, nog wel, zolang ik die kracht in mij steeds weer weet te vinden. Ik ben zwaar gepest, daardoor zwaar onzeker geworden en depressief geweest, nooit gedacht dat ik de 22 zou halen. Dit werd  ook even bevestigt  door oude brieven die  ik  schreef toen ik 12/13/14 was en vond tijdens het verhuizen… Ik  kon mij toen niet inbeelden dat ik een toekomst zou hebben, dat ik een vaste baan zou hebben, een eigen huis, een auto, twee diertjes en dat allemaal van mezelf op mijn fucking 22e… Ik dacht toen dat niks, never, nooit meer goed kwam.

ALLES KOMT GOED OP ZIJN EIGEN FUCKING MANIER, OP ZIJN EIGEN FUKING TIJD. Tuurlijk heb ik nog lang niet alles wat ik zou willen en tuurlijk zijn er nog veel  dingen die goed moeten komen, maar ik ben al hier en ik durf te wedden dat ik nog veel verder ga  komen in dit leven. 

Denk aan jezelf, dit zeg ik maar al te graag. Geef alles de tijd. En je bent nooit, never te jong of te oud om iets te leren! Geloof in jezelf en laat andere weten dat je ook in hen geloofd. Want, alles komt goed.

Ik hou van mijn leven en waar ik nu ben. 

Ik ben gelukkig en dat is het belangrijkste.

Fijne avond.

Fièra.