Op weg naar de echte ik.

Afwezig, niet echt happy, down, een beetje sad. Dit is de beschrijving die ik afgelopen week hoorde van meerdere collega’s over hoe ik erbij liep afgelopen weken. Niks is minder waar, ik ben er even niet bij. Zoals ik al eerder heb laten weten in een vorige post. (Alles komt goed) Ben ik, sinds dat ik alleen woon, mezelf KEIHARD tegengekomen. Ten eerste de vraag: “hoe dan?” beantwoorden gaat niet. Er is geen “hoe” in jezelf tegen komen. Het is wel heel heftig.

Bij iedereen is het anders, bij mij is het mentaal heel erg zwaar, erg fucked up wel. Het is dus echt niet even niks om op jezelf te gaan wonen of er even helemaal alleen voor staan. Deze shit is confronterend. Ben ik dan zo erg verwend geweest? Ja, op veel vlakken wel. Pap deed graag een klusje voor me zoals dingen ophangen of iets opruimen of iets klaarmaken, en mama stond financieel altijd klaar voor mij & elke avond stond er eten op tafel. Maar niet op alle vlakken, veel heb ik zelf moeten doen, ondervinden, ontdekken. Zonder enige steun van iemand. Maar op de liefde van mijn pap & mam kon ik altijd rekenen. Dus ja, verwend genoeg denk ik dan.

En dan verhuis je, 15min. verder dan je thuis bij paps & mams. En zo ben je ineens 24/7 alleen, zonder enige afleiding voor die stemmen in je hoofd.

Veel van jullie weten mijn volledige verleden. Veel van jullie weten dan ook hoe depressief ik ben geweest, hoe diep ik heb gezeten en hoe veel fucking therapeuten ik heb gehad. Een depressie is heftiger en zwaarder dan jezelf tegen komen, maar jezelf tegenkomen is vooral, heel, erg, vermoeiend. Eenzaamheid komt daar ook bij kijken. Het is zo lastig uit te leggen, maar het “jezelf tegenkomen” bestaat vooral bij mij uit spontanen jankbuien & daarbij tegen jezelf zeggen “WTF”. En dan dit 2x op een dag. Soms meer, soms net 1 minder. Het is gewoon mega lastig uit te leggen wat ik nu precies allemaal voel, ik ben vooral gewoon moe. Heel, erg, moe.

Met de feestdagen die aankomen, komt er ook wat stress bij kijken. “Wat doe ik aan?!” “Wat moet ik kopen voor diegene” “en what the fack ga ik doen met nieuwjaar?” Dusssss: Een rokje met roze blouse en bijpassende hakken. €15 Euro was het budget, daar ga ik een klein beetje overheen, maar ze verdiend het wel. En niks. Dit nieuwjaar blijf ik thuis, alleen. Alleen ook niet echt, ik ben met mijn 2 muisjes, Mio & Minous, maar verder met niemand. Dit wordt anders, dit wordt nieuw, dit wordt een leerproces, een soort van zelfdiscipline test. En mijn verjaardag die eraan komt? Het liefst overslaan…

Het huishouden is de afgelopen week niet gebeurd en ik ben zo moe. Zo moe. Dat ik dat pas dit weekend ga doen… gelukkig ben ik dan een week amper thuis en dus niet veel afwas. Maar daarna, mijn verjaardag. Ik ben zo anti plastic, dus ik haal kartonnen shit in huis en vermijd de afwas. Ik heb nondeju vakantie… en ik ben echt zo moe… Dus mocht je mijn verjaardag straks vergeten of niet langskomen? Zeg dan dat dat je cadeau aan mij was, rust. Nee hoor, je bent welkom! Echt waar! Maar wees dan niet getreurd als ik de deur open doe ik mijn Micky onesie & Uggs. Want ik ben gewoon moe.

Sorry als ik je niet lief heb aangekeken afgelopen weken & sorry als ik afspraken vergeet. Ik ben er even niet helemaal bij. Ik ben op weg naar de echte ik.

Fijn weekend.

Fièra.

Ps. I.v.m. de feestdagen zal er vrijdag 27 december geen blog online verschijnen. Merry Christmas & Geil nieuwjaar allemaal ❤